post bezładny, czyli psotny ;)

Wreszcie Poznań :) Co tam, że pochmurny i siąpiący.
Dotarłam do 418 szczęśliwie i z wyraźną ulgą, bo na dłuższą metę nie nadaję się do siedzenia w domu. Wychodzi na to, że 2 całe dni to maks, później za dużo spraw mnie drażni.

Patrząc na to, jak ja i chłopaki układamy sobie rzeczywistość, jak ją do siebie dostosowujemy stwierdzam, że podzieliliśmy się mało symetrycznie. Są oni i ja.
Oni postępujący tak, jak życzy sobie C.K, a w przypadku Subkultury nasi Rodziciele kochani. I ja - niezależna, niezrzeszona.

Lubię moją odrębność...
I próżność tej odrębności też lubię: moje przygody, wygody i napędy.


Jutro będzie medycznie: nefro obejrzy papier z labu (wreszcie zrobiłam), potem opowiem mu o kocie z pęcherzem i potencjalności cukrzycy, co to mnie na nią trzy razy cykali w paluszek marudząc, że za wysoko Czesiu, za wysoko (zawyżenia mam fałszywe - tak to jest, jak się kogoś nie słucha i igłuje się go w pół godziny po wypiciu słodkiej herbaty i zjedzeniu "szneki z glanzem" - wiecie co to?).

Wyszperane w sieci :)

Stwierdzam z niejakim zaskoczeniem, że humoru mi dzisiaj nie brak :) To pewnie od nocnego siedzenia przy oknie i łapczywego chłonięcia portretu dębu zza szyby. Majestatyczna poza drzewa zawsze wprawia mnie w zdumienie nad tym, że świat jest piękny sam z siebie, sam w sobie, bez ozdobników i ulepszaczy. No i nie trzeba Grecji, Wenecji (choć byłoby cudnie) żeby móc otworzyć buzię z wrażenia ;) Taki mój magiczny minimalizm. Coś na kształt mitu o powstaniu tęczy: Mała Nimfa zakochana w Narcyzie nie mogła zdobyć jego serca, bo wiadomo. Narcyz obiecał jednak odwzajemnić jej uczucie wtedy, gdy stworzy ona dzieło dorównujące mu urodą. Nimfa próbowała i próbowała, ale wiedziała, że nie uda jej się zagrać melodii dźwięczniejszej od jego głosu, ani złożyć słów w poemat godny jego uwagi, ni namalować obrazu, który nie rozpłynąłby się w spojrzeniu Narcyza. Zrezygnowana rzuciła więc farby wysoko na niebo, a te rozprysły się kolorami po niebie, układając się w pierwszą tęczę... Czy Narcyz pokochał Małą Nimfę - nie pamiętam. Ale tęcza została...
Nie mogłam się powstrzymać, przed wyklepaniem tego skrótowo i nie tak ładnie, jak powinnam, ale mam dzisiaj zbyt pstro w głowie :)

Wczoraj było o Modzie na sukces, dziś ledwo wspomnę telepudło: REKLAMY to ZŁOOOOOO w postaci najczystszej: głupie, nieprzemyślane, już o dykcji reklamujących nie wspominając (ach ta pani dietetyk)... Jedyna lekkostrawna to ta, która poniżej, i niech mi ktoś wytłumaczy dlaczego... Może to te "telebimki"? Nie moje rytmy, nie moje klimaty, ale nie zmieniałam kanału ;)

Ps. Ja tu nie w celach reklamowania Netii, żeby nie było!

Koniec pisania na dziś - zaczynam być nieobliczalna... A nieobliczalność słowami to już przesada ;)