Nastrojowe popołudnie rozpieszcza mnie godziną przerwy między zajęciami. Pokój należy teraz do mnie, jestem tylko z Kaziem, ale ja tutaj rządzę :) Mamy nieład w 418, ale widać u nas to już taka norma (odwiedziny mojego taty w zeszłym tygodniu poprzedzone były dwudniowym pucowaniem, szorowaniem i chuchaniem - ale tamten ład, sprzed 6 dni, jest już tylko wspomnieniem). Kaziu raźnie biega w swoim kołowrotku, a ja postanowiłam, że cosik naskrobię, na szybcika:) (Bo mi się tu ostatnio małopości).
Zacznę od czegoś, co mnie zaskakuje z każdym dniem coraz bardziej - budzę się wcześnie! I jestem zupełnie wyspana :) Może dzisiejsza pobudka o 6. 40 okupiona była wielkim bólem, ale bardzo szybko doszłam do siebie i o 8 grzecznie stawiłam się na metodologii badań składniowych (ehhhh, jak ja nie cierpię gramatyki!). Nie jestem pewna czy ranki od 7. 30 czy 8.00 to efekt wcześniejszego kładzenia się spać, czy raczej zmian wiszących w powietrzu, związanych z przejściem na czas letni? Choć dopuszczam również możliwość, że skoro mam spokojniejsze noce, bez gapienia się w sufit czy okno, to organizm po prostu działa jak trzeba - a w środku mnie - jak w szwajcarskim zegarku - mechanizmy bezbłędne na wiosnę :)
Dostrzegam też, że każda minuta jest ważna - czasem wystarczy poleżeć jeszcze 2, no może 3 i wstaję rześka, gotowa do aktywnego działania; a gdy tych minut mi zabraknie - jestem w zupełnej rozsypce, sennie zmagając się przez cały długi dzień z opadającymi powiekami.
Przeraża mnie postrzeganie mnie przez pryzmat gadżetów - jeśli nowe rzeczy, jakieś bzdury czy pierdoły, maja mi dodać pewności siebie - to ja dziękuję bardzo, ja tak nie chcę, bo to nie jest efekt dojrzałości, krok do przodu, tylko kolejna maska, pod którą skrywam samą siebie.
Nowe nabytki:
* niebieskie okulary,
* czapka męska,
* bransoletka w kolorach niebieskawo- zielonkawych,
* 2 pary kolczyków: pomarańczowo - czarne i zielono -niebieskie,
* wysokie trampki oliwkowe,
* hustka zielona, w kratkę niebieską.
I jakoś, od kiedy się odziewam w te moje nowości - więcej ludzi chce ze mną rozmawiać, że niby ja się tak otworzyłam na świat, przybrałam go barwnie i radośnie, z entuzjazmem i energią wychodząc naprzeciw wszystkim tym, którzy znajdują się w zasięgu połowy metra.
Kit.
Wcale tak nie jest.
Ucichłam wewnętrznie. Jakoś we mnie bez echa przebrzmiewa zewnętrzne otoczenie. Liczę się ja i to, co we mnie, choć na razie nie werbalizuję tego z powodów kilku, ale jakoś nie widzę w tym niczego dziwnego. Lubię mieć coś tylko dla siebie - lubię siebie dla siebie. Rozmawiać nie lubię, tracę tę zdolność od jakiegoś czasu, choć wiem, że nie bezpowrotnie, to taki czas, że słucham innych milcząca. I tak jest dobrze.
Jako, że zajęcia na uczelni już pełną parą - nie mam czasu na leniuchowanie. Dzisiaj zmagania w Maiusie od 8 do 20. 15 z dwoma półtora godzinnymi przerwami. Jutro z jedną. A tak chciałabym wyjść sobie na miasto w trampkach, beztrosko, pozornie bez celu, połazić między kamienicami, wspiąć się na kilka murków i w ogóle popodwórkować poznańsko. Nie korcą mnie chwilowo spacery po parkach, na łonie natury - jak najbardziej ciągnie mnie do zabudowań, do wąskich uliczek, wydeptanych chodników, gdzie każda dziura, każdy koci łeb mają swoje historie, jakieś perypetie zawiłe - i chciałabym je poznać, wgryźć się w nie i rozgryźć; chłonąć miejską swoistość, pachnącą spalinami. Widok nieba, które przesłaniają jakieś budynki - jest ledwie urywkiem pewnej całości, której i tak nie można ogarnąć zupełnie - wszak jest to niemożliwe fizycznie - i ten skrawek niebieski, granatowy staje się kluczem, którym otwierać można furtę do ogrodu wyobraźni, marzeń, fantazji. Jak ja lubię myśleć o chmurach pierzastych, jasnych i ciemnych, o deszczu i płatkach zimnego śniegu, które spadając na mój nos - włączają mnie do tych Wysokości, od zawsze będących dla mnie źródłem zachwytu. Właśnie tak, zachwytu. Wilgotne cegły, resztki hałd śniegu, zatłoczone tramwaje - świat pędzi i gna, a jednocześnie wiąż pozostaje w bezruchu. Perspektywy ujmowania różnych momentów: korków, powrotów ze szkoły, czy nawet wizyt w sklepach, to szansa na znalezienia miejsca dla mnie i mojej głowy, przepełnionej niespokojnymi myślami, chwilowymi objawieniami, poglądami niepopularnymi i płochymi nadziejami. Chcę się wpasować, oddychając rytmem miasta, w tę moziakę kolorów, odgłosów, czynności; mieć sposobność na ubranie w słowa czegoś, czego wcześniej nie zauważałam, co było mi odległe i obce - ujarzmić mechaniczność takiego bycia, gdzie dzień zaczyna dźwięk porannych tramwajów, poruszających się na przystanku nieopodal, a kończy chwilową ciszą na drodze przed akademikiem, gdy ani samochód, ani motocykl żaden nie śmią zmącić krótkiego wytchnienia świateł i skrzyżowań. Bo Poznań to podobno trudne miasto, hermetyczne - a ja tego jeszcze nie doświadczyłam, nie dostrzegłam; bo wydaje mi się tak naturalnym mówienie, że "zakluczam drzwi" i wiem, co znaczy podróż bimbą i bimbrem, i wiedziałam wcześniej - nim przybyłam tu 4 lata temu.
Zmykam na zajęcia: Nauki społeczne a biologia (czy jakoś tak - idę po raz pierwszy, stąd kiepska znajomość nazwy).
Przyjemnego wieczoru, moi Mili.
Wyszukane w sieci :)
