Przydługi, emocjonujący wieczór.
Opowiadamy sobie różne historyjki: wszak Nowy Człowiek prowokuje do wspomnień.
I naszło mnie, choć starałam się bronić, że dla mnie to już bardziej pożegnanie.
Bo nieprędko wrócę.
Pożegnanie.
Dziecka, którego właściwie nie poznam...
Brata, z którym wreszcie rozmawia nam się łagodnie i bezspornie.
Rodziców, bo przecież wiem, że za moment przestaną mi mówić, co się w domu dzieje.
I Nas, Kochany.
Nas sprzed tej całej wieczności pomiędzy.
Pożegnanie...
Tych nocy, których od dawna dla siebie nie mieliśmy.
I tych, które już się nie zapowiedzą.
Mieszkań, których wspólnie nie urządzamy.
I kubków, które nie poróżnią się tylko kolorem.
Etatów, których nie wypracowujemy.
Spacerów, na które mnie nie zabierzesz, bo właściwie nigdy mnie na nie nie zabierałeś.
Niewprawna słowem i gestem - przytulam się do poduszki.
Ile zyskam. A ile straciłam.
I chciałabym się rozpłakać nad Nami.
Dostrzegam szarość kolejnych dni.
Zamknięta w klatce przydomowych obowiązków, brzydnę z braku Twojego spojrzenia.
Co zabiorę ze sobą?
Niewiele.
Nic chciałabym tylko zabierać wspomnień.
Nie chcę się pastwić nad sobą tym, co było.
Nie chcę każdej kolejnej nocy myśleć: co robisz? z kim wychodzisz?
I nie chcę wciąż patrzeć na siebie Twoimi oczyma, gdy Ty już na mnie nie patrzysz od dawna.
Może tam uda mi się żyć.
Samotnie. I pusto.
Ale w znośnym oddaleniu.
Bez zbędnych rozproszeń, że z peronu obok pociąg do Ciebie...
Może kiedyś zamieszkam w domu, w którym kuchnia pachnieć będzie ziołami.
Może znajdę pracę ciekawą lub sprawię, że praca ciekawa mnie znajdzie.
Może wybiorę się na spacer po parku, po którym wcześniej nigdy nie chodziłam.
I może nauczę się zasypiać spokojnie, kołysana tylko wiatrem, co za oknem.
Może kiedyś wymienię "może" na coś pewnego.
Bo tej nocy znów tęsknota gnać będzie ode mnie do Ciebie.
I serce w drobny mak rozpadać się będzie.
I ciało zawyje żałośnie, porzucone.
Jak każdej nocy od tej wieczności pomiędzy, Kochany.
