?

Dzień uderza o piedestał powinności.
Kilka obowiązkowych lektur wije się namiętnie do nieczytania. Kilka pisanin, co to w głowie szeregowane po kolei, rozbija się na klawiszach, z rozpryskiem niemożności.
Jestem przesyt - szemrze NieWiemKto NieWiemJakimCudem.
Ostatki niewiernych prób, rozcieńczonych spoglądaniem to tu, to tam, w obawie przed samostrąceniem kuszą: "do poniedziałku, do poniedziałku i samo przejdzie". (Za moment obrzydną już nawet niczemu niewinne gazety i magazyny).
Opanowanie rozgalopowanych narzekań i marudzeń coraz głośniejszych przychodzi z trudem nie krytym. Dobrze. Przerwa. Kolejna przerwa, do wieczności, a przynajmniej do jej złudzenia, pod którym czasem lubię się schować.
Kiedyś wyda się śmiesznym ten przymus ogłupiania siebie, kaleczenia wyobrażeń i wreszcie samego zaliczenia, najnieszczęśliwszego z nieszczęsnych. Będzie perełką studenckich przepraw poza horyzont mnie samej, przepraw odbywanych z polecenia, z rozkazu, z groźbą w tle, wcale niekształcących, ale objętych programem WładzWyższych.

to tylko świat dzieje się gdzieś obok
gdzieś obok oddycha życie
wystarczyłoby otworzyć drzwi
a tu znów tysiące zasuw

Wyszperane w sieci.

Wolałabym być w zupełnie innym miejscu, w lepszym czasie, w roztargnieniu. Rozdygotane wspomnienia wiecznej uciekinierki powracają wielkimi tęsknotami.
I cholera wie, jak to pogodzić z faktem, że nie mam już 15 lat.
...