domowy

przyszedłszy spoczął takim lekkim osadem
twój oddech na moim ramieniu
niewidzialny uczepił się mego ucha
jak kolczyk
pnąc się do wiem i nie wiem


Latarnianym światłem przypętał się czarny kot z wygiętym w łuk grzbietem.
Koci czas.
(Tylko psy niecierpliwią się do wiosny... I lasu zielonego).

Święcę brak tv w akademiku, bo od domowego nadmiaru beatyfikacji, Mirosławca, Smoleńska, pilotów nielatających z licencją na latanie i relikwii świętych można zniknąć...
Głupi kraj. Głupia równia pochyła.
Może ktoś kiedyś zajmie się czymś, co będzie miało znaczenie inne od promowania siebie i zbijania kasy wyłącznie do tych samych portfeli.
A póki co - jest jak jest.
Szkoda tylko, że nawet Wielkie Rzeczy i Wielkich Ludzi tak zgrabnie i trafnie potrafimy umniejszyć.