post zapachowy

Umielibyście żyć w świecie zupełnie pozbawionym aromatów?
Niech to będzie wątek wyjściowy tego posta.
Zapachy...

Dokoła mnie gasnące lato i przebudzenie jesieni. Wiąże się z tym niekończące zbieranie owoców i czynienie z nich przetworów, które kocham zazwyczaj nie za to, że cudnie smakują, ale za to, jak pachną podczas ich przygotowywania. Już samo "jabłkobranie" w sadzie działa na moje nozdrza wyjątkowo pobudzająco; zapachy ziemi, deszczu na liściach i wreszcie jabłek stanowią przejście do zupełnie innego świata... Słodkim, orzeźwiającym tunelem naprowadzają moje myśli na tor wspomnień dziecięcych zabaw, chowania się w wysokiej trawie i innych rozrywek tamtego czasu.

W zeszłym roku pisałam na historię literatury pracę o Reymoncie - dość nietypowy wybrałam sobie temat, bo taki, który analizował stany emocjonalne autora podczas jego pielgrzymki do Jasnej góry. Teoretycznie nuda - wymyśliłam jednak, że nie zrobię tego tak, jak w opracowaniach naukowych, tak jak zalecał mi doktor wymagający, tylko napsocę po swojemu. No i napsociłam. Wybrałam sobie bazę zupełnie dotąd niezauważalną, a nawet jeśli, to jedynie epizodycznie. Skupiłam się na tym, jak zmieniało się podejście pielgrzyma- reportera na podstawie jego zmysłowego odbierania pieszej wędrówki. Dotyk, słuch, smak, wzrok i powonienie - przez które przeobrażało się jego odbieranie pielgrzymki, zmieniała się postawa moralna, a już na pewno wzbogacała się duchowość pisarza...
Pamiętam, że wyjątkowe wrażenie na Reymoncie robił zapach kadzidła, jakby otwierając przed nim furtę do tego, co gdzieś na granicy ludzkie-boskie... Woń kadzidła jak ścieżka.

...

Przede mną impreza urodzinowa Izz. Razem z Aneszkiem wybyłyśmy więc w myśliwskim celu po ładny prezent, miało być bardziej nieklasycznie, ale z klasą. Łatwo sobie postawić taki wyznacznik, a gdy już nadejdzie czas konfrontowania z rzeczywistością, to bywa różnie.
Podarek jednak znalazłyśmy idealny... Zdecydowałyśmy się na słodko- jesienny urok duetu: syrop malinowy i rodzynki w czekoladzie... Pięknie zapakowane, doskonale zestawione, mało klasycznie, ale z klasą.

...

Krążąc między pułkami dawałam się sobie porywać wizji syropów, konfitur, dżemów, soków w tych eleganckich słoiczkach, smukłych butelkach i innych cudnych pudełeczkach. I wcale nie dlatego, że to wygląda niesamowicie, a przynajmniej nie przede wszystkim dlatego. I nie dlatego, że oznacza to ucztę dla mojego, lubującego się w słodkościach, podniebienia.

Dla mnie to była podróż w krainę pachnącą sadem i ogrodem, mieszaną drewnianą łyżką w kuchni babci. To też podróż na skraje świata, skąd przybywają kawy gatunków niezliczonych i herbaty bogate w cuda rozmaite...

Dalej - była już tylko refleksja, że to ledwie początek... Bo pachnie wszystko, mniej lub bardziej sympatycznie (i tego rozwijać nie chcę). I te zapachy zapamiętujemy, wiążąc je z jakimiś wspomnieniami.

Moje osobiste hity zapachowe: cynamon i karmel, lawenda i wrzos, brzoza i kałuże powstałe z deszczu spłukującego woń bzów, skóra pachnąca słońcem... Dla nich mogłabym zwariować, są one elementami przeżywania chwil skąpanych w zachwycie...