po nocy naznaczonej piętnem: "czuwaj, nie zaśpij", przychodzi ranek naznaczony słowami: "i czuwanie zbędne, sen lepszy"....

no to wstałam. muszę iść wykupić książki do angielskiego dla brata i ekipy. tylko, że już mi się nie chce.

pieprzony dekadentyzm!

i obiecuję sobie, że nigdy więcej nie pozwolę zbyć się słowami: "muszę o tym jeszcze pomyśleć", bo to znaczy ni mniej, ni więcej, że "mam cię gdzieś, i tak zrobię to, co będę chciał", czyli: "będę leżał w łóżeczku i się nie ruszał".




Na szczęście mam masę pracy i planów zastępczych na dzisiaj. Spadam...

Ps. chcę już do szkoły, na wykłady itd.

Poranek...

Wstaje co dzień wcześnie ranek,
cicho, lecz radośnie,
by napełnić czasu dzbanek,
by szeptać ku sośnie.

Klasyczne rano. Dochodzi 10 i pierwsza kawa zdążyła powędrować dróżkami tajemnymi do organizmu. Błogo. Lekko. Leniwie. Krakowska kamienica za oknem mojego poznańskiego pokoju akademickiego wygląda przepięknie, słoneczne promiennie z całą ostrością napierają na stare ściany i dach, dzwonnica u Dominikanów rysuje się na tle nieba z całą wyrazistością szkicu - ostro pnąc się ku obłokom, zbyt leniwym, by stworzyć w ekranie mojego okna pokaz ruchomy - wszystko zamarło w bezruchu, tylko gra barw i światło- cień unoszą się w powietrzu wibrującym nicością i wszechbytem... Religia istnienia budzi podszepty: do pracy, wstań, no już Leniu jeden...

więc wstaję, nabożnie...

najpierw wizyta w salonie Plusa
później praca (ale nie więcej niż 5 godzin)
potem nauka

;* ;* ;* ;*Wyszperane w sieci :)

Psijaciel ci wróg? Psijaciel ci wróg? Psijaciel ci wróg? No jasne, że przyjaciel! Tak na dobry początek dnia. Może to nie mój Józek na zdjęciu, ale Józek i tak się cieszy, że rodzinę jego na bloga mojego wklejam. Hmmm, i bardzo mi to odpowiada.

Miłego dnia :)

Newsy!!!!!!!!!!!!!

* nie mam telefonu, rozwalił się doszczętnie, nie mam na nowy, a umowa obowiązuje przez blisko dwa lata ;/;/;/;/

* byłam dzisiaj w pracy... TADA 1 godzinę i 30 minut :D jakby kto pytał, moja asertywność nie wymusiła na Adze jeszcze 30 minut spędzonych na piciu mocnej kawy z mlekiem; buuuuuuuuuuuu (ps. Aga mówi, że była zdesperowana, skoro nawet kawą wzgardziła, bidullllllaaaaaaaaa)

* egzamin z literatury 25 :) DAMY RADĘ!!!!!!!!!!!

* ślub się odbędzie, a ja i On pobawimy się na weselu, oby lepiej niż w piaskownicy :) i nawet pojadę w autku ze Sławkiem zaserwowanym podwójnie :)

* byłam na pierwszym piwie od bardzo dawna... i piło się jeden kufel z dobrym humorem, zniesmaczenie było minimalne a piwo czeskie ;) a teraz będzie wieczór z likierem ttooffii i filmem :) chyba Hitchcoca poddamy próbie ogniwej i skonfrontujemy go z krwią pulsującą słodkim płynem :)

* rozmawiałam z Nim przez telefon - dla mnie to święto :) :) :)

* uwielbiam takie dni jak ten, drugi z rzędu naprawdę udany i z cięciami niebolesnymi dla budżetu :D :D| :D

* a i po kubku Knorra z 5 zupkami w każdym sobie z Agnieszką kupiłyśmy, a co, chemii nie można spożywać?!

nie mogę sie powstrzymać...

piszę PRawie o 2 naD raneM :) albo ledwIE o 2 w Nocy :D

jesT mi Teraz zE soBĄ dobRze :) Jest mi BłOgO i spokoJNie, HarMOnIJNie i leKko...

i Nie JEstEm piJAna piszĄc to cZcioNkĄ nieDbałĄ i niEcHlujną :)



tak sobie pomyślałam, że fajnie się pochwalić tym, że w tej chwili ulotność szczęścia tak bardzo zatraciła się w mojej duszy, moim umyśle, moim ciele;
choć wiele spraw trudnych przede mną - te najważniejsze przybrały już kształty właściwe i nie obawiam się o nie tak, jak było dawniej;
czasem wystarczy jeden dzień, jeden wieczór, jedna osoba (która nie jest mną), dwie pizze i filmy z tańcem w tle;

a dla koneserów mojego bloga - to, co właśnie zaiskrzyło słowem, obrazem i pięknem w mojej małej główce, a przecież to takie wielkie:

Biała magia

Krzysztof Kamil Baczyński, 4 I 1942

Stojąc przed lustrem ciszy
Barbara z rękami u włosów
nalewa w szklane ciało
srebrne kropelki głosu.

I wtedy jak dzban - światłem
zapełnia się i szkląca
przejmuje w siebie gwiazdy
i biały pył miesiąca.

Przez ciała drżący pryzmat
w muzyce białych iskier
łasice się prześlizną
jak snu puszyste listki.

Oszronią się w nim niedźwiedzie,
jasne od gwiazd polarnych,
i myszy się strumień przewiedzie
płynąc lawiną gwarną.

Aż napełniona mlecznie,
w sen się powoli zapadnie,
a czas melodyjnie osiądzie
kaskadą blasku na dnie.

Więc ma Barbara srebrne
ciało. W nim pręży się miękko
biała łasica milczenia
pod niewidzialną ręką.

                    

Czekam, wciąż, na co?

Jest niedzielne popołudnie, pociąg do Poznania, a w nim ja, lekko zmartwiona, ale wypoczęta. Atmosfera jesiennego ochłodzenia widoczna jest nie tylko po zmianie koszulek-niewidek na kurtki spoooore - zmienił się wyraz twarzy: widać większe skupienie, odrobinę dystansu i perspektywiczność jakąś taką (kampania wrześniowa u młodych, szkoła u młodszych i pociechy w domu do pilnowaniu u starszejszych).

Przede mną wrześniowe walki oporu z doktorem literatury pozytywistycznej. Boję się go. Ale: skończyłam czytać Bez dogmatu Sienkiewicza... i mam duże nadzieje na sukces... Poza tym? Obeznanie w temacie będę wyrabiała sobie spokojnie, etapami. Rzucam pracę i poświęcę się lekturom :) I tu pojawia się wizja bankructwa, ale cóż: coś za coś - lepszy suchy chleb i czwarty rok na filologii polskiej, niż opcja zgoła odmienna.

Chciałabym kilka słów o tym Bez dogmatu napisać, bo... niby Sienkiewicz, ale... polecam, naprawdę polecam. Tym, którzy ciągle poszukują rozwiązania zagadki: dlaczego robię to, co robię; skąd we mnie te a nie inne motywacje lub ich brak. Książka jest wyrazem dekadentyzmu zupełnego, samoanaliza, auto- spojrzenie charakteryzują głównego bohatera Leona (duży plus dla autora za wybór imion: Leon i Aniela: lew i anioł). Głębokie porywy poznawcze łączą się z błyskotliwym kierowaniem postacią. Taka wypaczona przydomowa psychologia, ale w formie bardzo znośnej... I tak sobie myślę, że właśnie kreacja postawy Płoszowskiego jest odzwierciedlaniem zachowań dzisiejszego pokolenia - dostrzegam mnóstwo analogii pomiędzy przejściami miłosnymi bohatera a dzieciaków i dorosłych ludzi nawet teraz (nie chcę konkretyzować do tego stopnia, by zmusić się do wystawienia siebie w pierwszym rzędzie).
I przypomniał mi się Werter Goethego przy okazji :)

Kolejna sprawa: znów gorzej z Jovanem, nie pozwala się dotknąć, skomle z bólu... Czasem udaje się przemycić jakieś leki przeciwbólowe z jedzeniu, zastrzyki otzrymuje rgularnie. A mi się płakać chce, kiedy widzę, że mimo to cierpi... Mały, czarny Pies!

Aha: i dostałam prezent od Brata :)

Miłego dnia wszystkim.

Powtarzalność

Dzieci znów idą do szkoły; znów plecaki, książki, tornistry. Nieśmiałość nadejścia jesieni zupełnie inaczej prezentuje się w konfrontacji z chłodem, który przebija się przez ubrania nad ranem. Jakoś tak mniej zielono, więcej brązów i złota za oknami domów, domków...

A ja myślę o tym, jak bardzo powtarzalna jest nasza natura człowiecza: kocha się kolejne osoby (no, chyba, że mówimy o szczęśliwcach "raz a dobrze") i każda jest najwspanialszą, najpiękniejszą, najlepszą, jedyną, wyczekiwaną.
Czy nie skrywa się w tym jakieś kłamstwo, jakaś nieprawda, sprzeczność, nielogiczność?
Cóż, nie widzę tego kłamstwa, zaprzeczenia. Idąc przed siebie uczymy się tego, że każdy etap to nowy zalążek mnie, ciebie, kogoś. I ten nowy zalążek szuka innego zalążka i kto wie - może z tego rozwinie się to najcenniejsze uczucie... I wybierając kogoś kierujemy się potrzebą dopełnienia przez osobę wyjątkową, wybraną...
Zupełnie inaczej jest z przyjaźnią. Przyjaźń musi przejść pewne próby ognia, ale musi też mieć jakąś bazę; dawać poczucie stałej opoki. Wszystkie fragmenty życia, przygody, problemy składają się w układankę, którą przejść można jedną i tą samą ścieżką. Przyjaźń nie lubi zmian. Nie toleruje rozstań i wznowień. Pewnie dlatego najtrwalsze przyjaźnie zawiązują się w dzieciństwie.
By mieć czas na budowę fundamentów...

Cieszy mnie jesień, cieszy powtarzalność i poczucie, że każdy prędzej czy później stanie się dla kogoś tą wyśnioną, wymarzoną połówką jabłka, pomarańczy czy innej mandarynki. I że zawsze jest się przyjacielem, w takim wymiarze, w jakim otacza się silnym ramieniem przyjaciela...

Chyba za dużo bzdur już napisałam... Zaplątałam się w słowa nadto...

Ps. T- shirt, kołdra, i kilka oznak, że byłeś tutaj... Nasza powtarzalność to kolebka, która kołysze moje myśli do snu, do życia, by pójść do pracy. A Ty nawet nie wiesz, ile szczęścia znalazłam w Twoich oczach teraz...

***

Niebo. On. Dal.

Wtulam się w pościel pachnącą Nim.

I nie rozumiem dlaczego miesiąc to znów wieczność?



Pojechał...


Wczoraj przez kilka godzin byłam najszczęśliwszą osobą pod słońcem - a potem jeden telefon i trach. Musiał wracać. Wiem. A ja musiałam zostać. Wiem.
I co z tego???????????????????????