ciii

Przydługi, emocjonujący wieczór. 

Opowiadamy sobie różne historyjki: wszak Nowy Człowiek prowokuje do wspomnień.

I naszło mnie, choć starałam się bronić, że dla mnie to już bardziej pożegnanie.

Bo nieprędko wrócę. 

Pożegnanie.

Dziecka, którego właściwie nie poznam...

Brata, z którym wreszcie rozmawia nam się łagodnie i bezspornie.

Rodziców, bo przecież wiem, że za moment przestaną mi mówić, co się w domu dzieje.

 

I Nas, Kochany.

Nas sprzed tej całej wieczności pomiędzy.

Pożegnanie...

Tych nocy, których od dawna dla siebie nie mieliśmy. 

I tych, które już się nie zapowiedzą.

Mieszkań, których wspólnie nie urządzamy.

I kubków, które nie poróżnią się tylko kolorem.

Etatów, których nie wypracowujemy.

Spacerów, na które mnie nie zabierzesz, bo właściwie nigdy mnie na nie nie zabierałeś.

 

Niewprawna słowem i gestem - przytulam się do poduszki.

Ile zyskam. A ile straciłam.

 

I chciałabym się rozpłakać nad Nami.

Dostrzegam szarość kolejnych dni. 

Zamknięta w klatce przydomowych obowiązków, brzydnę z braku Twojego spojrzenia.

Co zabiorę ze sobą?

Niewiele.

Nic chciałabym tylko zabierać wspomnień.

Nie chcę się pastwić nad sobą tym, co było.

Nie chcę każdej kolejnej nocy myśleć: co robisz? z kim wychodzisz?

I nie chcę wciąż patrzeć na siebie Twoimi oczyma, gdy Ty już na mnie nie patrzysz od dawna.

Może tam uda mi się żyć.

Samotnie. I pusto.

Ale w znośnym oddaleniu.

Bez zbędnych rozproszeń, że z peronu obok pociąg do Ciebie...

 

Może kiedyś zamieszkam w domu, w którym kuchnia pachnieć będzie ziołami.

Może znajdę pracę ciekawą lub sprawię, że praca ciekawa mnie znajdzie.

Może wybiorę się na spacer po parku, po którym wcześniej nigdy nie chodziłam.

I może nauczę się zasypiać spokojnie, kołysana tylko wiatrem, co za oknem.

Może kiedyś wymienię "może" na coś pewnego.

Bo tej nocy znów tęsknota gnać będzie ode mnie do Ciebie.

I serce w drobny mak rozpadać się będzie.

I ciało zawyje żałośnie, porzucone.

Jak każdej nocy od tej wieczności pomiędzy, Kochany.