Taki to leniwy dzień, nie spieszący się usilnie za prezentami, nie goniący znajomymych, których trzeba świątecznie spapapować. Dzień rozpoczęty w południe. Zaczepiony o te chmury wolno sunące po niebie ponad moją "krakowską" kamienicą. Pierwszy szron wymalował nieśmiały wzór u dołu okna. Mroźne powietrze z lekkością wślizguje się do pokoju, przemycając zapach śniegu do mojej małej świątyni.
On sobie poszedł. I ok. Postanowiłam nie rozpaczać nad tym przeraźliwie, tylko wreszcie ucieszyć siebie samą sobą. Słucham Lisy Ekdahl, mam wyłączone światło... Tylko jasność świec rzuca ciepły blask na ściany pokoju 418. Tak jakoś jest magicznie. Wino lekko rozgrzewa moje ciało i duszę. Tak. Dzisiaj jestem leniwie wyrozumiała dla siebie, a właściwie, to chyba bardziej sobie dogadzam, niż odrywam myśli od tych spraw, które zcierają uśmiech z twarzy. Dość ich już było. Czas, by moje prywatne niebo rozpogodziło się. Intymnie mi teraz ze samą sobą ;)
Dym z komina szaleńczo rwie się ku górze. Kolor nieba znów zmienia się w ten niepojęty dla mnie róż. Piękny jest zimowy krajobraz. Śnieg, który pruszy sobie od czasu do czasu, trzeszczy wzrocowo pod butami. Widziałam nawet jednego bałwana, przed budynkiem Urzędu Wojewódzkiego - czy kryje się za tym jakaś aluzja do urzędników?! ;) Nie wnikam. Zapach gorącej kawy, pachnącej cnamonem i imbirem, budzi we mnie zaniedbywane poczucie nicnieróbstwa...
Dokonał się już mój osobisty ceremoniał świąteczny, ten jeden, bez którego nie byłoby Świąt, który stanowi o pełni Bożego Narodzenia - jeden baaardzo długi list poleciał do mojego wyjątkowego wujka. 6 stron a4 zabazgranych moimi wspomnieniami, marzeniami, planami... Opisałam wszystkich, którzy tak bardzo wryli się w moje życie, że bez ich szlifu nie byłabym taka, jaką jestem. Ci, którzy uczą, cieszą i ganią. Przyjaciele... Nie wiem, jaki sens ma pisanie takiego listu, wszak Jozef P. i tak ich nie zna, nie pozna nawet, ale jednak... jest we mnie taka przewrotna potrzeba pisania o sobie, a skoro o sobie to i o nich, tych tyatanach życia, bohaterach przygód...
Wiem, że nadejdzie taki dzień, gdy znów usiądę na gałęzi starej gruszy, tuląc się do pnia. Niebo będzie rozgwieżdżone, a długa lipnicka noc nie będzie skłaniała do snu... On będzie stał na przeciwko. I będzimy rozmawiać, zachłannie, chciwie. Słowa będą jedynie tym jednym malenkim przekaźnikiem myśli i emocji. Resztę dopowiedzą nasze oczy, dłonie gestykulujące żwawo.
Wuj to chyba jedyna osoba w całej naszej rodzinie, która wydaje się być moim pierwowzorem. Osobowościowo to jego przypominam. Popełniam podobne gafy, równie bardzo buntuję się i walczę o prawo do własnego światopoglądu. Do tego oboje mamy pewien hmmm "defekt" fizyczny (kuperek..:).
Kiedy widzieliśmy się ostatnim razem, a było to jakieś 4 lata temu... brakowało nam czasu, by o wszystkim podyskutować, by wymienić się spostrzeżeniami i żartami. Potem były telefony... I rozmowy trwające średniopo 2 godziny.
I ja się cały czas zastanawiam, co można dostrzec w dwunastoletniej dziewczynce, że ona, jako młoda kobieta wciąż z utęsknieniem wspomina wszystkie rozmowy, odkurza w pamięci każdy zapomniany szczegół ze wspólnie spędzanego czasu? Czym jest ta niewidzialna nić łącząca naszą dwójkę...
Wiem, doskonale wiem, z jaką radością i podeksytowaniem wuj rozrywał będzie kopertę. Jak sycił będzie oczy każdym nakreślonym przeze mnie wyrazem. Jak czytać będzie raz pierwszy, drugi, trzeci i kolejne tę całość spisaną tak daleko od niego. I jak poczuje, że jestem blisko, ja i moje zrozumienie pewnych spraw ważkich i delikatnych, tych, o których nikt inny wiedzieć nie powinien.
Jeśli ktoś kiedyś będzie mógł powiedzieć, że naprawdę mnie rozumiał - to tylko on... Przysłowiowy wuj z Hameryki, przysłowiowy i dosłowny ;)
Czekam na Agę i Adasia, którzy pojawią się tu lada moment... Aneszka chce pokazać bratu urok Świąt tutaj, u nas, w akademiku, w wielkim (a przynajmniej większym) mieście. Liczymy, że Adasiowi się spodoba ogrom zaplanowanych atrakcji!
A mi zamarzyły się właśnie własne łyżwy, figurówki... Czy ja się już chwaliłam na blogu, że zaliczyłam pierwszą wizytę na lodowisku? I było tak jak lubię najbardziej: półtorej godziny na gładkiej tafli lodu, pięć tzw. "przysiadów" treningowych, zmarznięty nos i dużo śmiechów... Dźwięk rysowania lodu ostrzem łyżwy... i wzory, które na nim pozostają po niesfornych łyżwiarzach... Coś, dlaczego warto zrobić sobie post, odwyk i inne tego typu zabiegi, służące zgromadzeniu odpowiedniego budżetu łyżwołaknącego...
Wyszperane w sieci :)Odrobina zadumy...
Wyszperane w sieci...Z kilku kolejnych blogów dowiedziałam się o śmierci Dotty...
Samobójstwo wymaga wielkiej odwagi i pewności tego, że życie dotarło do kresu cierpienia, że nie można już nic więcej unieść na barkach własnego jestestwa...
Samobójstwo nie jest czymś łatwym, nie jest dowodem głupoty i bezradnej klęski.
Nie potępiajmy tych, którzy taką właśnie drogę obrali do wolności i wyzwolenia się spod pęt, z których istnienia nie zdajemy sobie nawet sprawy...
Wyrazy współczucia tym, którzy Dotty znali, którym była Ona bliska...
Wyszperane w sieci :)
