pocałunkiem

noc zza okna

opada ociężałym westchnieniem 

nicości

 a przecież ktoś kiedyś powiedział:

kocham

 Dziś obejrzę Misia. Ponarzekam na wiecznie rozkopane remontami miasto.

I zasnę spokojnie. 

Miałam dobry sen. 

Śniłeś mi się. Delikatny i ciepły.

Z tą swoją nieustanną troską:

- Wiesz, kiedyś będziesz tego bardzo żałować.

- Nie będzie kiedyś.

Kiedyś przyszło. A ja nie żałuję.

 Oboje mieliśmy jakieś puzzle racji.

- Chciałbym, żebyś mogła uciec daleko stąd.

Też bym chciała.

Uciekłam kawałek od domu. Uciekłam. 

Czegoś się nauczyłam. Znów się zakochałam. I znów. 

Za każdym razem trudniej. 

Ale wywalczyłam sobie niezależność.

Wątpię w przeznaczenie. Wierzę w słowa i chemię.

I nieuleczalną skłonność do brązowych oczu.

Powolutku stąpam do przodu po linie rozwieszonej nad przepaścią.

Chwieję się. Czasem robię krok w tył.

Wiem, że nic już nie będzie proste.

Nie dorosłam do tego.

 Nie nauczyłam się tego.

Wyobrażam sobie czasem, jak mnie przytulasz na naszym poddaszu. Jak słońce wkrada się przez maleńkie okienko i topi w kubkach parujących kawą.

Wyobrażam sobie Twoje dłonie wokół mojej talii. I usta na porcelanie. I gitarę stojącą przy łóżku.

Tak to mniej więcej miało być, prawda? Nasz scenariusz na życie.

Tymczasem życie wygasło w Tobie. A wraz z Tobą nasza przyszłość.

I to, że jeden jedyny raz nikt przeze mnie nie cierpiał.

Czasem, gdy milkną telefony, a moja tęsknota za niemożliwym cichnie, słyszę Twoje kroki.

I Twój szept.

Czasem staram się odnajdywać w tym dobrą wróżbę.

Lub choć potwierdzenie: warto było!

Kilka chłodnych łez na szybie mokrej od deszczu.

Myśleliśmy: najpierw Ty medycynę, w międzyczasie ja polonistykę. Dla siebie nawzajem.

 Nasze maleńkie mieszkanko na strychu.

Twoje koszule i moje czapki.

Twój porządek, mój bałagan.

Moje przyprawy, Twój zapas czekolady.

 Ciche: żyli długo i szczęśliwie - bez finału.

Głupio, ale chciałabym się z Tobą zamienić. Nie mieć tego wszystkiego bez  Ciebie.

Nie brnąć dalej.

Bo zupełnie już nie wiem, co z tym dalej robić...

Ty byś wiedział - zawsze wiedziałeś.

 Nie czekałeś bezradnie. Jednałeś sobie ludzi.

Pamiętasz nasze listy? Jeszcze sprzed wszystkiego.

Pamiętasz, jak przyklejałeś kolejne plastry na moje kolana i łokcie.

Pamiętasz, jak wykradałam się przez okno u dziadków?

I jak zabrałeś mnie na pierwszy koncert. Pierwszy festiwal.

Pamiętam Twoje włosy w kucyku na poduszce.

Pamiętam czaszkę, którą dostałeś w prezencie od swojego lekarza, na dobry początek.

Pamiętam rzemień na przegubie.

I upodobanie do czerwonych samochodów.

Pamiętam pewne lato w czerwieni porzeczek.

Pamiętam kompletność. 

Pamiętaj całość.

I wybacz mój nieporadny dalszy ciąg, z którego nie możesz być dumny.

Czekanie na kogoś, kto czekania nie chce.

Zawracanie głowy komuś, komu nie powinnam.

Stracone szanse. Porzucone pasje. Odchodzące marzenia.

I to, że nie wiem kim jestem.

Że zapominam języka i ortografii.

Że przejmuję się drobiazgami.

I to, że tak bardzo chcę zniknąć.

Wybacz słowa rzucane na wiatr i dotrzymywane obietnice.

Wybacz lekkomyślność i ociężałość.

I wskazówce na wadze wybacz.

Przychodź tylko czasem we śnie i całuj mnie w czoło delikatnie. Wplataj dłoń w dłoń.

I kłam: miłością szczęśliwą.

Kłam miłości zaklęciami.

Pocałunkiem ranki okłamuj.