I patrzy niestrudzenie...

2012-01-27T19:15:00.000+01:00

Jovana już nie ma.

Nie ma jego pięknych łagodnych oczu.

I tego, że przy mnie jest.

Wszystko zaczęło się 16 lat temu, a skończyło się nad ranem.

Pomiędzy było nasze.

I w dupie mam poprawność polityczną.

Dla mnie Jovan był i jest przyjacielem.

I będę wyć tak długo, aż się uspokoję.

Bo to nie był tylko pies.

To nie był tylko pies!

To był mój Jovan...

Który czekał na mnie, gdy wracałam ze szkoły.
Gdy wracałam z internatu.
Gdy wracałam z Poznania.

tendencja spadkowa

2012-01-24T19:19:00.002+01:00

To nie jest mój wieczór. I nie był mój dzień.

Każdego dnia coraz bardziej napieram na mur.

Po dwóch godzinach mordowania się z workiem treningowym nic ze mnie nie uszło.

A przecież powinno.

(Tylko mnie ręce bolą).

I mój pies znów miewa się gorzej.

I duszące: WSZYSTKO przemija.

Jest jeszcze wrażenie, że wciąż błądzę w oparach.

Bo przecież...

I nawet.

Element wymienny? Zagadnienie usterkowości?

Powolutku.

Po cichutku.

Delikatnie.

I czule -

- upadam.

ciii

2012-01-22T19:59:00.000+01:00

Przydługi, emocjonujący wieczór.

Opowiadamy sobie różne historyjki: wszak Nowy Człowiek prowokuje do wspomnień.

I naszło mnie, choć starałam się bronić, że dla mnie to już bardziej pożegnanie.

Bo nieprędko wrócę.

Pożegnanie.

Dziecka, którego właściwie nie poznam...

Brata, z którym wreszcie rozmawia nam się łagodnie i bezspornie.

Rodziców, bo przecież wiem, że za moment przestaną mi mówić, co się w domu dzieje.

I Nas, Kochany.

Nas sprzed tej całej wieczności pomiędzy.

Pożegnanie...

Tych nocy, których od dawna dla siebie nie mieliśmy.

I tych, które już się nie zapowiedzą.

Mieszkań, których wspólnie nie urządzamy.

I kubków, które nie poróżnią się tylko kolorem.

Etatów, których nie wypracowujemy.

Spacerów, na które mnie nie zabierzesz, bo właściwie nigdy mnie na nie nie zabierałeś.

Niewprawna słowem i gestem - przytulam się do poduszki.

Ile zyskam. A ile straciłam.

I chciałabym się rozpłakać nad Nami.

Dostrzegam szarość kolejnych dni.

Zamknięta w klatce przydomowych obowiązków, brzydnę z braku Twojego spojrzenia.

Co zabiorę ze sobą?

Niewiele.

Nic chciałabym tylko zabierać wspomnień.

Nie chcę się pastwić nad sobą tym, co było.

Nie chcę każdej kolejnej nocy myśleć: co robisz? z kim wychodzisz?

I nie chcę wciąż patrzeć na siebie Twoimi oczyma, gdy Ty już na mnie nie patrzysz od dawna.

Może tam uda mi się żyć.

Samotnie. I pusto.

Ale w znośnym oddaleniu.

Bez zbędnych rozproszeń, że z peronu obok pociąg do Ciebie...

Może kiedyś zamieszkam w domu, w którym kuchnia pachnieć będzie ziołami.

Może znajdę pracę ciekawą lub sprawię, że praca ciekawa mnie znajdzie.

Może wybiorę się na spacer po parku, po którym wcześniej nigdy nie chodziłam.

I może nauczę się zasypiać spokojnie, kołysana tylko wiatrem, co za oknem.

Może kiedyś wymienię "może" na coś pewnego.

Bo tej nocy znów tęsknota gnać będzie ode mnie do Ciebie.

I serce w drobny mak rozpadać się będzie.

I ciało zawyje żałośnie, porzucone.

Jak każdej nocy od tej wieczności pomiędzy, Kochany.

tęsknota

2012-01-19T23:24:00.001+01:00

roztkliwionam dziś wielce.

palce układam wzdłuż wspomnień na klawiaturze niemej.

i słowa grzęzną w kochaniu.

i myśl błądzi.

Właściwie nic się nie stało.

Jeden rzewny film.

Kilka anegdot.

I pewna fraszka o liście, który z Krakowa do Poznania idąc, w Słupsku utkwił.

I znów oddam królestwo, dwa nawet, za przytulenie.

I dwa oddechy w jednym łóżku.

I słowa szalone.

Tymczasem poduszki zimne, jak okład z lodu, pomiędzy snami a nie-snami.

I prześcieradło się ściele żałośnie.

Jeszcze się tylko wiosna urywa soplami.

Dach ku nocy przechylony.

konkret.

2012-01-15T10:42:00.000+01:00

coś kiedyś było o postanowieniach

bo ich nie lubię

i nie robię

zamiast tego codzienna gimnastyka

jeśli wytrwam - kupię sobie spodnie w mniejszym rozmiarze ;)

Poza tym - na posterunku znów nerwy, bo... Zamiast trzech kropek można by moje imię zapisać. No cóż.

Nie każdemu pasuję. Tutaj pasuję okazjonalnie.

Dziś nie.

Przedziwne zjawisko: w pełnym słońcu, w środku zimy, w gnieździe rodzinnym.

Nigdy więcej.

W sobie - coraz lepiej.

i

2012-01-08T17:15:00.002+01:00

nieprzyzwoicie atrakcyjny dziadek do orzechów

i miska pełna laskowego smaku

czasem za oknem

(mam wrażenie)

tylko się jeszcze gwiazdy unoszą

The Knife - Silent Shout

by...

2012-01-06T17:34:00.000+01:00

czerwień koralowa

i szelest koronki

wymięte

by - słodycz niedopowiedzenia

tym wiatrem który we włosy wplątany

nie mój-

-jest

ustami w słowach

obnażenia

bezlitosne sny

pomyślałam, że już luty...

2012-01-02T11:45:00.001+01:00

jak na matematyce - linijką po dłoniach

tyle... że w życiu

co jeszcze?

smak pomarańczy w intencji wspomnienia

drogą ode mnie

donikąd-

-chodź.

?

2011-12-27T22:45:00.002+01:00

mętna woda

mętne dni

mętne stany

czy istnieje jeszcze jakaś przejrzystość?

...

2011-12-24T22:30:00.001+01:00

i szukam Cię po drugiej stronie dłoni...

***

2011-12-22T19:09:00.002+01:00

jak stop-klatka na Twoich ustach
jak palce splątane na szyi
przywieram szronem do kilku historii
czasem tylko zdaje mi się, że zlizujesz miód z języczków kocich moich snów...

zielono-niebieskie
bardzo nieświąteczne
zasupłanie serca
nieważne

anachronicznie prehistoryczna
o dwóch takich, co ukradli... księżyc

Blog

2011-12-07T17:41:00.000+01:00

Odrzeć człowieka z jego historii, a później rozebrać do nagich słów, bez kontekstów, bez tła, bez dygresji, bez objaśnień, to jak patrzeć na mapę, na której nie ma ani oznaczeń, ani skali. Można błądzić wzrokiem wokół nowego mieszkania, kolorów sof i ilości książek na półkach, jak błądzi się wzrokiem po konturach terytoriów, i nie dostrzec niczego. Można oceniać fryzurę, strój, jak szacuje się odległość od punktu A do punktu B. I znów pudło.
I brakuje człowieka, któremu czasem drżą dłonie, czasem drży głos. Zadowolonego lub przybitego.

Przeglądam listy blogowe. Zaglądam do ludków bliższych memu czytaniu i tych ciut dalszych. U jednych dobrze, a u innych gorzej. Brnę dalej, układając wszystko podług słów pisanych. Poznaję światy wykreowane. Stworzone. Czyjeś.

I nie umyka mojej uwadze, iż miejsca Malutkiej w sieci są takie same. Do szpiku kości zatopione w słowach, ociekające banalnymi ozdobnikami. Jakieś ochy, achy, grrr, wrrr. Codzienność to zlepek słów, słowa to lustro, ale czy same słowa wyrażają głębię, dostarczają niezbędnych informacji, przekazują prawdę?

Ile w tym mnie?
Ile mnie można dostrzec, poznać?

Przypominam sobie początki blogowo-pozablogowe.
Najpierw M. namówiła mnie do pisania, w innym miejscu, bardzo odległym od dziś czasie.
Od początku dostęp mieli A. i S.
Potem zaczęłam poznawać A. i M.
Pojawiła się S. Pojawił się N.
Odrobinę K.
Kilka okruszków C. i S.

Teraz to miejsce, w wielkim wyciszeniu i zapomnieniu.
I skrobię tu od czasu do czasu, najczęściej o tym, że mi nieszczególnie. I jak to ja - nie potrzebuję przyczyny, by było nieszczególnie. Ale potrzebuję skrobania. Mniejszych i większych ku skrobaniu wskazań. Nawet jeśli trafisz tu, bo w google wpisałeś/łaś: "wódki jej", "jak to było z pyrką", "seks akademiki" czy wreszcie "tandeta,kicz,święta".

Bardzo się cieszę, że nie zamknęłam I patrzy w niesprzyjającym mu czasie, bo zbyt wiele siebie przepadłoby i tego, co czułam siadając do pisania; bo wiem, smęcę tu emocjonalnie, czasem zapominając, że mam jakiś rozum, szczyptę inteligencji, ale bez tej mojej emocjonalności byłabym kimś innym i nie chodzi o to, czy lepszym, czy gorszym, ale innym...
Ten moment, gdy palce błądzą po klawiaturze, czasem o czymś zupełnie innym niż zamierzałam, już sam w sobie sentymentalny, opowiada mnie moimi własnymi słowami, zaskakująco dziwnie przypominając rozsypane piegi, kolor oczu nieokreślony, manierę zakładania wszelkich szalików i czapek.

Czasem mam wrażenie, że blog to niekończące się wypracowanie na temat: stwórz charakterystykę dowolnie wybranej przez siebie postaci.
Bo większość blogerów to postaci literackie, bardziej lub mniej odzwierciedlające realnych ludzi.

No i Czesław.
Już zimowy. Miłoszowy. Nowiuśki...
(Już wiem, co chcę znaleźć pod choinką :DDD)

2011-11-25T18:52:00.001+01:00

Cały dzień między ludźmi. W gwarze i śmiechu. W lekkim pokrzykiwaniu.
Aż do słowa, które padło niespodziewanie....

Musiałam wcześniej wyjść z pracy.
Dłużej nie udałoby mi się przyklejać uśmiech nr 5 do twarzy.

Rozplanowuję wieczór. Chcę być sama. I będę. Mając pełne ręce roboty.

Dziwny ten czas.
I siebie w nim nie poznaję.

2011-11-24T22:09:00.001+01:00

Trudna noc za mną. Okres snów koszmarnych zaczyna się z impetem. I budzę się, budzę, zbyt często, zlana potem, niespokojna. I wiem, że destrukcja płynie gdzieś z podświadomości.

W pracy udaję, że mi ok, ale z mizernym skutkiem.

Nic mi się nie chce. Nie mam na nic sił.
Ciało poddaje się. Boli mnie dosłownie wszystko.

Wystarczył jeden telefon, żebym się rozsypała.

Chciałabym się schować. Zniknąć. Rozpuścić.
Nie myśleć już o niczym. Nie zastanawiać się. Nie rozwiązywać problemów.

Może powrót do domu na chwilę coś zmieni. Może odpocznę. Może skupię uwagę, na zewnątrz.

Wewnątrz ustaliłam datę, do której nie zapłaczę, bo:

do Ciebie

2011-11-22T20:51:00.001+01:00

Dlaczego życie musi być wielowymiarowe?

W tym najważniejszym zabijasz mnie z premedytacją, za każdym razem szarpiąc resztki tego, co kiedyś było sercem. Za każdym razem udowadniając mi, że Ty beze mnie i owszem, ale ja bez Ciebie to już nie.
Jeśli można w jakiś sposób odciąć ten sznur - zrób to, tak, żeby bolało jak najmniej.

Mój świat znika gdzieś pod zamkniętymi powiekami. Łzy, niczym ulewa rozbijają się na policzkach, przenikają pomarańcz bluzki, spływają w niewiadomą po szyi. Dłonią drżą niepewne, drżą razem ze mną, drżą jak ja - znów ustawiona po drugiej stronie smutku, zlana ze smutkiem, w smutku obmyta.

Zostawiasz mnie i znikasz. Do tej pory wracałeś.

Teraz Ci wierzę - nie wrócisz.

Spotkamy się jeszcze raz. Nie obiecuję, że powstrzymam płacz. Wiesz, że mi się to nie uda.

Mimo to przyjedź. Zrób wszystko, żeby przyjechać.
I kochaj mnie ten ostatni raz. I tul. I całuj. I nie udawaj, że coś jest poza. I pozwól mi jeszcze raz czuć Twoją bliskość, dotykać Twoich ust moimi wargami. Zanurzać dłonie w Twoich włosach. Słuchać bicia naszych serc.
Przyjedź i mnie kochaj, miłością fałszywą, jeśli w Tobie jej już nie ma.

Podaruj mi ostatni dzień. Ostatnią noc.
Nim zapadnie zmrok w moim sercu, w mojej głowie.

Sam wiesz, że mój świat kończy się na Tobie, bo zawsze dawałeś mi skrawek nadziei, że jeszcze wrócisz.
Rozdarłeś ten skrawek na strzępy.

I może wszyscy, włącznie z Tobą mają rację - NAS już nie ma.
Tylko, że do mnie to nie przemawia.
Ciebie nie ma już dla mnie.

Ale ja nadal będę Cię kochać. Bo inaczej nie umiem.

no więc

2011-11-19T00:57:00.001+01:00

Malutka z magistrem, gromadką przyjaciół, Rodzicielką łkającą do telefonu i ślicznym bukietem róż czuje się dokładnie tak, jak czuła się magistrem nie będąc.
Jedyna różnica jest taka, że nie ma już przede mną żadnego stresu uczelnianego.
Ale i tu bez fajerwerków :)))

Właściwie Malutkiej jest przykro, bo liczyła, że ten jeden raz sobie o niej przypomni. Zadzwoni. Napisze. Cokolwiek. Tymczasem nic.

Ciężko jest się odkochać. Nawet jeśli kocha się tylko wspomnienie chłopaka, który pięć lat temu był kimś zupełnie innym, kimś komu oddała całą siebie.
Ciężko pogodzić się z tym, że on sam już siebie nie poznaje, że zapomniał kim jest.
I że na własne życzenie rozwala sobie życie.

ciii

2011-11-15T00:43:00.001+01:00

chciałabym jeszcze raz uwierzyć
jeszcze raz poczuć
jeszcze raz potrafić

i chciałabym rozciągnąć w czasie swoimi palcami warkocze
tak
i nie inaczej

sama samiutka samiusieńka
pośród ludzi którzy już za mną tęsknią.

jesień...

2011-10-16T23:53:00.000+02:00

Zaglądam tu z namaszczeniem.
Przydarza mi się skomplikowanie snów.
I marzenia wędrują bardzo daleko.

Pisząc tu - wyciągam esencję dni. Najtrudniejsze.
Dlatego tak rzadko.

Codzienność wrobiłam w dziennik ekstrawaganckiego adresu blogowego.

Kiedy mi źle. Kiedy się martwię o Nich. Kiedy sobie myślę, że bez Nich. Kiedy płyną łzy, a o łzy jest tak nietrudno, wystarczy strącić jedną kroplę rosy... Kiedy pochłaniam entą gruszkę z sadu dziadka. Kiedy myślę, że niedługo będę musiała uśpić Jovana. Kiedy zastanawiam się, co począć z Kaziem. Kiedy to niby błahostki, ale już poważne problemy.

Powstrzymuję słowa. Tutaj wyważam, co głośne, i co ciche, co ryzykowne, cobezpieczne, co banalne, a co nietuzinkowe.

I nagle nie mam nic do powiedzenia.
Do następnego razu...

Jakoś mi tak miło i aksamitnie jesień skleja myśli, rozmarza i przeplatarefleksami zadumnymi. Najlepszy czas w roku: umysł może żonglować między poezjąa prozą słowem, jak piłką.

ja...

2011-09-06T21:27:00.003+02:00

obolała mi dusza z głupoty

znów brakuje tego czegoś

i pytanie: czy kiedyś jeszcze?
czy kiedyś jeszcze znajdzie się Ktoś z kim będę potrafiła rozmawiać?
między ludźmi milczę jak zaklęta...

heh

...

2011-09-02T18:59:00.002+02:00

Czuję się podle.

Paula nie żyje, a ja myślę o tym, że mi źle w życiu.

Cholernie to wszystko powalone.
Łzy cisną mi się dziś same do oczu.

Chciałabym wierzyć, że sens wpisany jest w człowieka. Chciałabym.

Cisza. Cisza. Cisza.
Bo brak innych słów.

heh

2011-08-25T23:14:00.002+02:00

Kazik jest chory.

Nie wiem jak wytrzasnąć czas na weterynarza jutro, ale się nie obejdzie: oko wygląda bardzo źle.
Przedwczoraj mnie nie było. Wczoraj nie zauważyłam.

Co jeszcze się stanie w najbliższych dniach do cholery????

nadal...

2011-08-22T22:41:00.000+02:00

opuszkami palców po ustach historii
wilgocią przesunąć
mchem
brązowy migdał twoich oczu
babciny beret
słodkie wino
w zakrzepłej kniei z ognia gałęzi
bez smaku
bez dreszczy
rozchodzi się lato

Poznań. Obrzydły. Zużyty Poznań. Miły i bliski. Ale męczący. A ja ostatnio chodzę jak struta: tramwajami, kolejkami w sklepach, kinem, kostkami brukowymi, Maiusem. Wolałabym rozedrzeć spodnie na kolanie o jakąś wystającą gałąź, niż tylko chodzić w tych moich "alladynkach" grzecznie i ładnie. Wolałabym uciec stąd i poszukać miejsca, w którym pieprz zbierają, bo rośnie. Wolałabym zapaść się w przepaść, przepasana liną. Wolałabym znów opalić ramiona. Nawet łydki. Do połowy, żeby było solidarnie.

Idzie dziwny czas napiętego grafiku. Bezrobocia w robocie, bo będę pracować w kratkę. Pisania ile wlezie, bo w końcu wyleźć TO musi. I smęcenia od czasu do czasu, połączonego z zachwianiem poczucia bezpieczeństwa, na bazie argumentu: "nieklarowna potoczystość zdania".
Uprościć czas. Osłodzić gorzką egzystencję.
I przestać być żakiem.

Dziwne. Nigdy nie spieszyło mi się do wakacji, a w tym roku fiksuję już bez odpoczynku z tytułu: "wolne od niewolnego".

Malutka...
Coś jednak pozostało...
Drzazga jakaś, prawda?

suma sumarum

2011-08-13T22:49:00.001+02:00

niewinność to zdolność do kochania.
raz utracona - nie powróci.
(śmiem twierdzić, że Miłość już nam się nie przytrafi).

wieczorem zrobiłam sobie bilans zysków i strat. wychodzę na zero. poza jednym - żadne przyszłe uczucie nie będzie tak intensywne, tak prawdziwe i tak głębokie. przynajmniej równia już nie pochyla się to w tę, to w drugą stronę. stoi w miejscu, nierozedrgana euforią dłoni w dłoni, ust przy ustach. nieroztrzęsiona tym, co prowadziło do łez.

moja koleżanka z LO wzięła dziś ślub. większość znajomych od kilku lat pielęgnuje swoje związki. fejs-zbuki i naszeklasy pękają w szwach od zdjęć w objęciach ze ślubów, zaręczyn i randek. eksponowanie: "nam się udało znaleźć" przypomina licytację, na której wybebeszyć należy życie prywatne po to, by inni - wybrać OPCJĘ właściwą: podziwiali, zazdrościli, współcieszyli się z Iksem i Iksińską.

duety emocjonalnych heroinistów, którzy sami dla siebie są narkotykiem, budzą we mnie zazdrość. ze względu na czucie, współ-odczuwanie siebie. pragnie tej drugie osoby, jej dobra, jej bliskości.

nie chciałabym być teraz sama. a przecież bywam regularnie, właściwie nieustannie, z krótką przerwą na wspólne oglądanie filmu czy obiad. hormony, feromony i pranie mózgu wymieszane w jednym garze już mi nie grożą zatruciem pokarmowym i duszy, i ciała, jak choćby rok temu, gdy lekkie oziębienie, rozkładało moje życie na tygodnie omamów w gorączce i bezsilności.
miłość to choroba - skuteczny kop w emocjonalną żyć wystarczył za antidotum.
chciałabym nie oznacza, że potrafię.

"moja", niczym pogoda w kratkę, zaczyna mi wystarczać. zadowala mnie stan względnego razem, ale osobno. bo niby mamy siebie, niby nie. niby ciągniemy te prawie 5 lat bycia ze sobą, niby od prawie dwóch nie jesteśmy razem.
nie chcę nauczyć się z tego korzystać... nie chcę stracić resztek moich złudzeń, że niektóre sceny z życia mogą się kończyć happy endem. niech choćby przydarza się on innym.
mi wystarczy utrzymywanie głowy nad powierzchnią wody. choćby w imię przyzwyczajenia.
smutne?

nawet teraz, po swoistym rachunku sumienia zgadzam się ze sobą. i spokojem we mnie.
niewinności już nie ma.

(czasem jednak napada mnie myśl, że taka permanentna samotność żałosnym jest świadectwem tego, jakimż jest się człowiekiem).

Ps. Jak zawsze mój rzadko świetny humor rozpryskuje się niczym bańka mydlana.
Ps. 2. Coś czuję, że ten tekst krótko tu powisi.

kalendarz

2011-08-08T17:15:00.001+02:00

na grząskim gruncie nie można budować...
(niektórym trudno obrosnąć w życie)

Pomiędzy jednym a drugim prysznicem z chmur w twarz śmieje nam się słońce. W zielonej trawie przemarsze mrówek. Na stawie żabi gwar. I jeszcze bociany drepczące powolnie na podmokłej łące. Wszystko ma jakiś kształt i formę, rozłożone według schematów odpowiednich dla zaistniałych okoliczności przyrody.
A w mojej głowie leci film - pożółkła pocztówka z przeszłych lat. Niewielki przegląd wyborów, które rozbudziły we mnie głód, co to go nie potrafię zaspokoić.

Jeśli mi się uda wdepnąć w dorosłość, to już z niej nie wyjdę.
Tymczasem nie chcę nawet zanurzyć palca u nogi w tej zimnej sadzawce codzienności.
Nadal nie chcę.
Przystanek na wielokropku.
I brak pomysłów, co dalej...

Tym, czego chcę, jest powrót do pracy, bo za dużo myślę, zbyt mętnie. To jest jedno z tych przetasowań, w którym każda karta wydaje się być nieodpowiednią - czyżby? - okaże się już lada moment.

Kalendarz w tym roku szczupleje bez opamiętania...

...

2011-08-06T22:35:00.004+02:00

i tylko czasem na Twoich ustach odbiłabym srebrny księżyc pocałunku,
by nocy nie spłoszyć gwiazd wypadaniem z Twoich rękawów,
w objęciu pachnącym macierzanką i Tuwimem na moich uszach czereśniowym

- Chcesz?
- Chcę.

W jednym słowie zapomnieć czym jest wolna wola i oddać ją za upojenie i nietrzeźwość emocjonalną - jestem specem od przypominania sobie dwóch przyklejonych do siebie głów. Nałogowo. Z premedytacją. I czającą się nicością kolejnych dni.

o niczym

2011-08-02T21:35:00.000+02:00

Wybredny tydzień. Udany poniedziałek. Skomplikowany wtorek. I urlop od środy... Właśnie teraz, gdy wcale go nie chcę; gdy bardziej chcę zostać, gdy jest lepiej...

A życie...
I tylko pasy na zebrze uświadamiają mi, ile we wszystkim równowagi - bo czego jest więcej: bieli czy czerni?

Rozhuśtane postawy mielące się na dnie młynka kawowego. Czas pachnie kofeinowymi zaklęciami. A płytkość uczuć i emocji jest jak potwarz. Posądzana o tyle, nawet do połowy nie mogę się przyznać, wiecznie robiąc coś ze względu na kogoś.

Nie wiem jakim jestem człowiekiem. Skomplikowanym na pewno, ale czy bardziej dobrym, czy bardziej złym?
Prosta moralność to jedynie szkielet, zupełnie nie pokryty skórą, paloną przecież na karku przez słońce, zbitą przez krople deszczu bezlitośnie.
Prosta moralność...

Na poletku moich przewinień zawsze ustawiam w głowie powody, dla których coś miało miejsce. Bardzo rzadko dostrzegając celowość rozwściekloną, najczęściej mizerne rykoszety. I fakt, że podobno piekło będzie dobrymi intencjami brukowane.

Lichość usprawiedliwień spada na mnie wtedy, gdy wiem, że wcale nie powinnam się tłumaczyć. I nie robię tego. Poniekąd ogołocona ze złudzeń. Ograniczona rzeczywistością. Zdyszana w codziennym wyścigu o coś prawdziwego. Zaplątana w relacje, których nigdy nie chciałam.

Przytłaczają mnie ludzie. Ich roszczenia. Ich pogarda. Ich ignorancja.
Chciałabym zmienić w świecie właśnie to - ignorancję, machnięcie dłońmi, danie przyzwolenia, umywanie rąk.

To czego się boję z każdym dniem coraz bardziej to starość. To samotni przygarbieni ludzie, od których wygodniej jest uciec, niż zaproponować pomoc.
Każdego dnia jadąc do pracy dostrzegam też dualizm. Podstarzałe panie, w eleganckich garsonkach z elegancką fryzurą i drapieżnością ruchów, które jednym ruchem torebki potrafią pokonać kanara, zgonić młodszych z miejsc. I staruszki łagodne, zmęczone już wejściem do tramwaju; te, które nigdy się nie upomną o to, by im zwolnić krzesełko.
Wspomnieniem wracam do pewnej staruszki, której nie potrafiłam pomóc. I nadal czuję, że źle się wtedy wszystko stała, a odwaga, której mi wtedy zabrakło przychodzi nadal, bardzo powoli.

Życie to jednak gorzka tabletka.

z pracy :)

2011-07-27T21:09:00.000+02:00

Szałaput - dawno niesłyszane słowo.
Prawda, że ładne?

(I to podobno o mnie).

:)))))))))

moje piosenki

2011-07-18T20:15:00.004+02:00

bez znaczenia
ja
bycie

oczy tej Małej...
myśli tej Małej...
w połykaniu łez
żebyż on kochać mógł.

każdy dzień to praca, w której można być cyborgiem. dialogi z klientami mamy wyuczone na pamięć. po pracy godzina pod prysznicem. po prysznicu udaję że mnie nie ma.
w sumie to nawet prawda.

nie jestem w stanie komunikować się z kimkolwiek.

2011-07-13T22:59:00.000+02:00

rozpadam się
niczego nie mam
tylko bezsensowne mrzonki.

się samo pisze...

2011-07-10T00:59:00.001+02:00

- Powinnaś.
- Wiem.
- No i co?
- Pozostanę przy powinnam.

Tak. Oto i naszedł mię czas okrutnie dziwny. Jeszcze dziewczynka, a już niby taka samodzielna oficjalnie.
Czym innym było utrzymywanie się samej w poprzednie wakacje. Łatanie budżetu studenckiego w ciągu roku.

A czym innym jest stan z teraz. Obcy taki. Dziwaczny, bo... tak podobny? Że aż nie wyczuwam różnicy. I to właśnie dlatego!
Bo gdyby różnica była, nie męczyłabym się, czy jest tak a tak, tylko wiedziałabym: "dziewczynko, a teraz marsz do tego urzędu, podpisać 57 papierek w lewym dolnym rogu".
Sęk w tym, że nie wiem. Nie wiem, czy mnie jakieś przepisy obowiązują poza przepisami z kuchni świata. Czy mam obowiązek zgłaszania się gdzieś.

Brzmi śmiesznie, prawda? Toż absolwentów na pęczki, wystarczy kumpli popytać. Ale ja taka niepytalska jestem... A niepytalska jestem dlatego, że mnie ich odpowiedzi nie interesują, poznawać ich nie potrzebuję. Ot. Przejść życie bocznym chodnikiem, żeby się samo działo, bez mojego udziału, bo mnie wszelki możliwy udział drażni.

Zośka Samośka z powyłamywanymi wyobrażeniami na tronie obgryzionym przez myszy, jak Chmury na Niebie kocham!

Wczorajszej nocy podobno byłam urocza przez jakiś ułamek krzyżujących się spojrzeń. Po cóż ci jednak chłopcze mój nr telefonu, no po cóż? ;)
Houston mamy problem: podobam się młodszym ode mnie chłopcom, w dodatku niższym od tych moich 168 cm! Toż ja się na to nie godzę!

Na dobranoc - księżyc mi uciekł zza okna. Jakąś chwilę temu jeszcze był, jeszcze się mieścił po prawej stronie. Zostało mi czarne niebo. Ciemne i spokojne, w sam raz sen otuli szczelnie.

przypuszczenie:

2011-07-03T21:45:00.000+02:00

Mam takie ciążące wrażenie, że wraz z końcem studiów świat mi się skończy...
A może to tylko świat, który znam?

Lewituję w niepewności...

co mi tam - pozytywem wyszarpane ;)

2011-06-19T14:21:00.001+02:00

Liczę odbicia spadających kropel o parapetu twarde lica. Sumuję pluski niewielkie. I wyliczam: jeden cumulonimbus, drugi cumulonimbus, trzeci cumulonimbus - na więcej miejsca na niebie nie ma; strugi deszczu ocierają się o szybę pieszczotą niepojętą, a rześką. Kilka urojonych paprotek pewnie ucieszyłoby się w donicach, tymczasem korzysta robinia akacjowa, ogołocona z kwiecia, zazieleniona w prześwitach. Dachówki jeszcze mokre. Powietrze pachnie życiem. U Dominikanów kolejne nabożeństwo.

Kazik, dziwnie aktywny, biega w kółeczku niepewnie. Starzejemy się oboje. On i ja. On maleje i dostaje garba. Ja... rosnę i niech to samo za siebie mówi.

Tylko jeszcze półki uginają się od opasłych tomisk, które mam nadzieję, z lądują wkrótce na dnie wersalki, a zastąpią je równie opasłe książki, książeczki, książeczunie, bliskie mojemu gustowi, takie od widzimisię, a nie z musu.
Tylko stół stoi ledwo na czterech pomazanych farbą nogach ugniatany, obciążony, obarczony zapasem bibliotecznym z różnych stron świata.
Tylko krzesło cierpi, pozakładane długopisami, ołówkami, zakreślaczami.
Mieszkam jeszcze w świątynie studenckiego douczania. Jeszcze. Do magistra będzie tego.

A ja sobie plotę trzy po trzy z ludźmi na jakichś dziwnych polach minowych: jedni się szczerzą, inni złowrogo łypią oczyma, jeszcze inni jakby w ucałowaniu przystanęli poważania. Między nimi ja. Niekonkretna iluminacja samej siebie. Wytwór wytworów. Genotyp ewoluujący, bo czynniki środowiskowe. Taki mały Pikuś myśląco-czujący, zdalnie sterowany.
Zaplatam z trawy warkocze w parku. I liście liczę, ze zdziwieniem protestując przeciwko zieleniejącym kasztanowym kubraczkom z kolczugą. Czas mi za szybko dezerteruje, skubany jeden. A przecież czasu nie ma. Nie istnieje. Jest wymyślony i nie można go uszczypnąć na przebudzenie, nie skrzywi się od smaku kropli soku kwaśnego z cytryny, wyciśniętego na jęzor, wytknięty przez nicponia.
Zatykam uszy, gdy z hukiem budzą mnie o 3.00 nad ranem, bo ktoś grać w kosza postanowił zaczepnie, bo noc głęboka, sesja i akademik. Wielki kolektyw; taka pozostałość historyczna - PGR wyjałowiony, bo przecież wystarczyło wczoraj usiąść (jak zazwyczaj) na parapecie okna mojego pokoiku na IV piętrze, by z dołu poleciała gadka:
- Marylka, tam ktoś jest! Maryla! Spadnie!
- A nie. To akademik. Tam studenty powalone, ty nawet nie wiesz, jak się zachowuje banda.
- Ale Maryla to wysoko jest. Spadnie! Zabije się, jak nic!
- Nie. Student wszystko przetrzyma, sam jak zaraza.
Co racja, to racja. Wszak cięgle nie da się mnie zedrzeć, choć ja sama zdzieram sobie buty z szybkością światła - właśnie w tydzień załatwiłam nowiuśkie koszule, yyy, sandały.

I taki żart, który mi sprzedała niedawno pewna Dobra Duszyczka :)
- Jak rozpoznać kogoś z problemami? - podesłać do ciebie. Jeśli się polubicie, znaczy, że ludź ma popaprane życie. Przyciągasz ;)

Heh. Daję się lubić, naprawdę. Mam nawet na to dowód - całych 20 znajomych na fejs(z)buku :DDD

A na poważnie - ludzi wokół jak mrówek. I uwijamy się ze wszystkim. Każdy dostaje jakiś element układanki, która w całości odwzorowuje mnie na bazie szkicu, co to go ciągle węglem po kartce rozmazuję niewprawnie.
I może dzięki temu dostałam ostatnio kilka fajnych prezentów - od kumpeli z grupy filcowe broszki granatowo-żółte. Od kolegi namiary na zdjęcia z koncertu Cześka, o którym tu było w ochach i achach 10 stycznia :))) I jest jedno zdjęcie, na którym siedzimy sobie z Aneszką, takie ślicznie zasłuchane, pośród tłumu, a przed nami Czesiek w urokliwym przyłapaniu koncertowym - jeśli się można ślinić do zdjęcia - to ja się ślinię! Poza tym - Izz obdarowała mnie sukienkami dwiema (formatu mini), co daje łącznie 6 sztuk letnich wdzianek, krótkich i dziewczęcych - SzaLEńsTwO.

Jakoś tak się odrealniam z tarapatowego środowiska kwaśnego. Są - ależ proszę bardzo, gęste sitowie i siwiejące pasma, ale ja robię sobie wagary od poważnego życia. Choć na tydzień. Dajcie mi się pośmiać, wcinać szpinak i inną zieleninę, słuchać na okrągło piosenki z jednego bloga, bo jak do ucha wleciała, tak jej się pozostało. I niechże mi tego nikt jutro nie zburzy w Gnieździe Rodzinnym.
Wszystko wszystkim - ale trochę beztroski też mi się należy.

Ślad szaleństwa - niezawodny Kabaret OT.TO.
Jak ja kocham cię :)

nasTroje, nasDwoje, nasJa

2011-06-12T21:21:00.001+02:00

nie nazywam już stanów pomiędzy nami
stanów w tej całej siatce splątanych oczek i rybich łusek
nie szukam dłoni obok siebie ani ust
o tu i teraz napisałabym epopeję zmyśloną od początku do końca
i starczyłoby mi jeszcze fantazji na kilka frazesów
zapinanych guzikami od fraku

nie nazywam już siebie w tym wszystkim
przecież nie jestem niczym innym niż tęsknota

wyobraź sobie sad Chłopczyku w którym cienie tańczą

Mam dziś ciężkie nastroje. Zawisły i nie chcą opaść. Myślę właściwie o niczym, a mimo to bolą skojarzenia. Na dłoniach rozsypują się życia, których już nie ma. To kolejne jest lepsze, ale puste. Połyskliwy pył pewników unosi się dokoła roztańczony psikusem tego, że żaden pewnik pewnikiem się nie okazał. Szkiełka z brzegami wyszczerbionymi odbijają to, co miało się stać, ale się nie stało.

Na pamięć chciałabym się jeszcze nauczyć naszych rozmów, wszystkich od pierwszej do każdej kolejnej...

Smutek, jak dywan położony na podłodze...

Cześ Czesiem pozostanie!

2011-06-04T19:11:00.001+02:00

Zdarza mi się jeszcze płakać, gdy nikt nie usłyszy szlochu zatrzymywanego: "Nie, nie, nie! Czesie nie płaczą!"...

Zdarza mi się myśleć o mitycznej miłości. O kochaniu szczęśliwym.
Coraz rzadziej.

Racjonalizuję dni.

Moje życie to moja droga.
Moje dni to moja przeprawa.

Tylko jeszcze wśród wspomnień czasem przytulam się szczelnie do Czyichś rozkochanych ramion...

ciii
szaaa

nim przyjdzie noc

Przypominam sobie szczęśliwych ludzi, pogodzona z moim alter ego nieszczęsnym.
I jeśli Kosmos potrzebuje dobrej energii i myśli dobrych - to posyłam od siebie całe wory, tak na zapas.

Ja sobie nie dam rady z życiem? Niemożliwe.
Twarda ze mnie sztuka!

Tak: W sam raz...

bez-robotna

2011-05-31T22:49:00.000+02:00

Śmiejemy się. Na wyrywki. Z tego i owego.
A coraz mniej tych powodów do śmiechu.

Kiedyś wspominałam, że pod koniec studiów I patrzy niestrudzenie zamieni się w I szuka pracy bez sukcesu... To było mądre przewidywanie tego, co ma się wydarzyć już za momentów kilka.
Dziś...

Za miesiąc obrona. Taki jest plan, chyba że mi się noga powinie, bądź złamie bardzo realnie.
A potem?
Zaczynam się bać...
I wieszczyć.

Nieprawda. Przerabiam ten scenariusz od kilku miesięcy w głowie, bo ani się wpychać na drabinę kariery chcę, ani potrafię... I niestety, Szamanie Drogi, wyjdzie mi pewnie ten zmywak, dzieć jaki do pilnowania (bo nie że osobisty), albo inna niewiadoma (wiadomo, że nieambitna i chwilowa). Tyle, że mi ten zmywak bądź pozostałe możliwości wyjść mogą tu lub gdziekolwiek, z nastawieniem na tu, bo żeby wybyć gdziekolwiek - trzeba mieć kapitał początkowy.

Strasznym jest, że jak u Black - nie wiem, co chcę robić.
(Tylko, że dziś tu już nie o chcenie chodzi, a o przetrwanie, bez ogródek sprawę zapisując).

Każdego dnia zwalczam tę myśl uparcie, puchnie ona jednak w mojej głowie.
I boli, boli, boli.

Marudzę z dnia na dzień coraz bardziej. Miewam podłe humory. Poranki witane lewą nogą. I już czuję powiew zamykanej kasy w Biedronce, którą nie dajcie Niebiosa - obsługiwać mi przyjdzie. I już listę w Urzędzie Pracy podpisuję. I już snuję się po korytarzach wyimaginowanych jakiejś fabryki obskurnej. I już... zapycham usta czerstwą pajdą chleba. I właściwie tylko mi fartucha brak i jakiejś flaszki w torebce...

Piękne, humanistyczne, mądre studia, które od podszewki wyglądają mniej dostojnie, prowadzą na manowce... Wielcy literaci, ulotność i powab słów, owinięte wokół palców Istnienia stają się ledwie żartem, z którego nie mam śmiałości się śmiać, bo w bluszczu oplatającym rynek pracy pięć lat zaczytywania się i kształcenia - nie znaczy nic.
A może to tylko ze mną coś jest nie tak, gubię się i motam?

Chyba mi słabo...
Powietrzaaaaaaaaaaaaaaaa!

I tak jakoś kojarzy mi się numer Perfectu: Co się stało z Magdą K?

Spokojnej nocy.

...

2011-05-26T22:02:00.003+02:00

rozsypują się moje słowa
po blacie stolika
który już za chwile należał będzie do kogoś innego

Trudno porzucić Dom. Miejsce, które się stało bezpieczną przystanią. Własnym kątem.

historie

2011-05-24T22:33:00.000+02:00

świat wali się u naszych stóp
rozkrzyczanym kochaniem
ustami rwącymi się z trzeciego piętra
z pająkiem pod daszkiem rozhuśtanym

W powietrzu zawirowało coś niepojętego... Kilka głupot wymieszanych z mądrymi decyzjami. Nowe szaleństwo. Nowa głupota - zaczynam kolekcjonować stany nieważkości.

Studia studiami. Rodzice Rodzicami. Mężczyźni mężczyznami.
Ja sobą... coraz bardziej, częściej.

Postanowiłam się czegoś nauczyć. Czegoś nowego. Czegoś doskonałego. Czegoś nieprawdopodobnego. Znalazłam na to sposób. Zajęło mi to mnóstwo czasu, spiłowało to moją odwagę i upór. I tak. Udało się.

Każdy kolejny krok jest dla mnie trudniejszy. Serce rwie się na strzępy, jak stare łachmany. Rozkołysane miłośnie wyblakło już strasznie. Niechciane. Niepotrzebne. Zawadzające każdemu z nas. Jestem na gapę.

Plany teatralne. Plany. Nie moje. Ich.
Moje rozdroże. Nasze.
Czekam.
W każdym dniu widząc cień szansy.

Jest mi dobrze. Układam życie jak prasowaną koszulę. Kończę studia. Zrobię staż. Może uda mi się stąd uciec. Udaję, że serce może znaczyć mniej niż może. Że luki w dniach wypełnić można książkami. Chciałabym, żeby to się dało zrobić, jak należy. Praca, mieszkanie, pies i święty spokój.

To czego oczekuję dałoby się wypić, jak kubek gorzkiej herbaty.

Co z tego, skoro po cichutku liczę na coś zupełnie innego.
Ile można mieć żyć w życiu?

Słyszałam dziś kilka złych historii. Kalki łez i zgrzytów.
Dodałam kawałek własnej.
Ale niewielki.
To, co większe musi zostać w cieniu, schowane pod rzęsami akacji, całującej się nieśmiało z parapetami, gdy tylko podmuch wiatru przybliży płatki do metalicznych ust...

Czas jest dobry dla snów.

2011-05-21T01:08:00.002+02:00

jeśli mi znów pęknie przez Ciebie serce...
czasem tak bardzo chciałabym, żeby nic się nie wydarzyło

znów

i dlaczego ciągle ktoś ma coś jeszcze do dodania?
nie umiem żyć.
nie tak.
i bez Ciebie też nie umiem.

pod wieczór

2011-05-19T17:24:00.003+02:00

Ociężale upojna woń akacjowego kwiecia wdziera się do 418 o tej porze tak intensywnie, jakby podłoga usłana nią była pod niebem podwieczornym.

Pokój opustoszał. Znów mam weekend dla siebie, weekend pisania. Znów świat zwalnia na moment, kiedy mogę położyć się na łóżku nie rozmyślając o innych.
Jestem sama ze swoim światkiem niewielkim, który przechowuję, niczym najcenniejszą relikwię.

Przypominam sobie zdania, których nie mogłam wypowiedzieć, bo czas i miejsce nie sprzyjały. Przypominam sobie twarze osób, bez których cała ja nie miałabym sensu.
I ostatnie chwile razem sobie przypominam.

Mogłabym recytować te ciepłe rozmowy. I wypisać wszystkie zimne słowa, które zatrzymywaliśmy w locie.
Jesteśmy dobrzy. My wszyscy.
(A każdy grzeszek, każde na pokuszenie wyliczam z namaszczeniem, zatrzymując się w sekundach które trwać mogłyby i przez wieczność).

Świat rozpada się ukradkami. Odłamane rożki wielokątu bycia.
Gorzki posmak czekolady i wino cierpkie, gdy jaskółki, nisko tocząc koła, zapowiadały deszcz i burze (jak teraz).
Odnajduję sensy w bezsensownym rozglądaniu się dookoła.

Koniec studiów kończy coś ważniejszego.
Nowy etap na razie ukrywa się pod znakami zapytania.
Nie wierzę w nic, o czym marzyłam. Nie uda się zwiać. Nie uda się zmienić miejsca.
Nie mam takich możliwości.
(Utrzymywana prowizorycznym haczykiem - zaczepiłam się o coś i wiszę w powietrzu).

Chcenie zamieni się w przymus.
O chceniu pomyśleć będzie można, gdy znajdzie się miejsce na start, bo do stracenia nic nie mam.

Skóra pachnie słońcem. Maleńkie piegi roztańczyły się po ramionach, przeskakując zgrabnie z nosa i policzków. Włosy opadają z beztroską, nieświadome siwiejących refleksów. Chmury za oknem przysiadają na dachówkach. Naprzeciwko kamienica ustrojona żelastwem i wielkie czekanie, odwieczne pragnienie dziania się czegoś niepojętego.

Jaka jestem?
Dzisiaj - bardzo maleńka...

I tylko jaskółek czarne korale na niebie przesuwają się spiesznie.

po czasie ;)

2011-05-17T18:11:00.002+02:00

Jakoś tak nie umiem wykasować tego bloga.
Stare najlepsze śmieci.
Najmilsze.

Nowe miejsce ma jakiś tam charakter, ale to nie to. Mimo wszystko.

Odblokowuję. Żeby się czytać dało, kiedy się komu zechce.
Ja tego potrzebuję.
Mój dziwaczny, nierealny tlen.

Pozdrawiam ciepło, bo...

Malutka

2011-04-06T23:55:00.000+02:00

Odkurzam i zastanawiam się. Głowę sobie łamię i łamię mniej.
Wrócić? Czy nie? Sama nie wiem...

A jednak tęsknie...

Oświadczenie...

2011-03-10T11:05:00.001+01:00

Moi Drodzy!

Bardzo Wam dziękuję za to, że byliście moimi towarzyszami w świecie I patrzy niestrudzenie...
Niestety (i nawet nie umiem wypowiedzieć jak bardzo niestety) ten blog musi przestać istnieć - to jest ostatni wpis...

Blog to intymny schowek moich przemyśleń i kąśliwości. Stworzyłam go po to, by otwarcie wypisywać bzdury i majaki, jakie akurat przyjdą mi do głowy. By się skarżyć, żalić, chwalić, cieszyć i po prostu odnotowywać pewne epizody dni powszednich...

Całe moje pisanie skupiało się na emocjach, uczuciach, fascynacjach i porażkach. Nigdy nie musiałam tutaj udawać, naciągać rzeczywistości. Wszystko miało swój czas i miejsce...

Tymczasem: trach!

Kiedy blog zaczyna tracić swoją anonimowość - a dla mnie ten blog miał być bardziej anonimowy, niż mniej - nie widzę dalszego sensu wypisywania siebie.
Autocenzura nie może przekraczać pewnych granic...

Jednakże... moje uzależnienie od pisania nie zniosłoby pustki.
Kolejne miejsce, w którym będę/ jestem, powstaje powolutku, jeszcze w powijakach.
Jeśli Ktoś z Was miałby ochotę mnie tam znaleźć - zostawcie proszę jakiś komentarz pod tym wpisem, a wtedy, na Waszych blogach pojawi się mój nowy adres...
Ze względów oczywistych komentarze nie zostaną opublikowane...

Przykro mi, że czas Malutkiej dobiega końca... Choć może to dobrze...
Może trochę dorosnę?

Było mi niezmiernie miło poznać Was wirtualnie, czytać Wasze komentarze do mojego komentowania.
Mam nadzieję, że nikt nie zakończy lektury I patrzy niestrudzenie... z negatywnym oddźwiękiem.
Blog był moim subiektywnym patrzeniem na siebie i nie tylko.
Moim celem nie było obrażanie kogokolwiek, ani wzbudzanie sensacji.
Pisałam, bo to lubię. Czasem mniej wygodnie, czasem bardziej.

Wszystkiego dobrego!
Malutka

Ps. Kurcze... czuję się tak, jakby mi wyrwano dwa lata z życia...
Ps. 2. Nie sądziłam, że przyjdzie taki czas.
Ps. 3. To był dobry azyl...
Ps. 4. Blog wisi jeszcze tydzień... Ku pamięci.

co jest?

2011-03-09T11:45:00.001+01:00

rany Julisza Cezara, miłościwie nam w historii zasadzonego - dobrze mi!!!
kolejny dzień pozytywnego speedu.
noc rozpoczęta po drugiej, spłoszona po szóstej - wrzuciła mnie w kolejny słoneczny nastrój.
dowód? - polazłam wczesnym rankiem na plac zabaw, bo... niewytłumaczalnym magnesem przyciągało mnie do huśtawki.

poza tym - dziś pobawię się w fotografa...
będę mieć nawet modelkę, ale o tym cicho sza, żebym po głowie nie oberwała.
J
i jeszcze:
przytargałam biret, nawiedzając o nieludzkiej 8.30 Izz.
brakuje tylko aktualnego pompona i będę udawać, że kończę studia.
(musicie wiedzieć, że w birecie wyglądam kretyńsko - na mojej małej główce wygląda to dziwadło koszmarnie, upodabniając mnie do gremlina, nie zaś poważnej pani magister - spada, opada itd.)

wczoraj/ dzisiaj miałam poważną rozmowę z Dżull. pozytywną i śmieszną, jednak poważną. i dobrze, bo kiedyś trzeba było ogarnąć nasze współbycie w 418.

ps. głupi jaś wisi w powietrzu, że mnie tak roznosi???!!!
ps. 2. wisi :DDD

są powody do mruczenia...

2011-03-08T16:19:00.000+01:00

Tęcza na ścianach i na suficie.
Przez moje niebieskie okulary patrzy się tak soczyście.

Gafa goni gafę: zamiast "jeżyka" jest "język"; zamiast mnie tu a innej tam - zgłębiam tajniki bilokacji; zamiast trzymać fason powagi - wcielam się w rozwydrzonego przedszkolaka. Lepiej żeby mnie dzisiaj Niebiosa miały w opiece, bo nieuważne rozrabianie wreszcie doprowadzi do jakiegoś brzemiennego w skutki finału.

Co najważniejsze: dobrze mi... Wewnętrznie mi dobrze.
(A zawsze, kiedy się tak czuję - coś się musi spieprzyć).

Nieodwołalność pewnych decyzji przeszkadza mi mniej.
Chyba się pogodziłam z tym i owym.

Dobrego dnia :)

Wyszperane w sieci :)
Paniom - samych przyjemności... :)))

poniedziałek

2011-03-07T10:27:00.000+01:00

Idzie dziwny czas.
Zmiany...
Póki co - tajemniczo, ale tak jest lepiej, tak być musi.

Mam jakiś trop. I maszeruję dalej.

Noc minęła na pierwszym koszmarze związanym z kierunkiem studiów.
Pisałam dyktando pod okiem Bralczyka (za którym średnio przepadam - nie to, żeby go znała inaczej niż z mediów i jednego wykładu) i musiałam wytłumaczyć dlaczego pewne słowa zapisuję w sposób taki, a nie inny ;)
Egzamin czy co?
W sumie po przebudzeniu sen mi się podobał, jednak w trakcie miałam mieszane uczucia...
Dyktandem się w nocy zamęczać???

Kazik dokazuje w klatce, nieświadomy mojej obecności, bom dziś cichutka, jak mysz pod miotłą.
Dżull wstała wcześnie na zajęcia (pierwszy raz od baaardzo dawna).
Aneszka w robocie... Kończy o 12.00.
Ten Ooo nadal w Słupsku - w piątek zdał egzamin na prawo jazdy - tęskno mi za nim, że aż.
A ja... w pokoiku, przy stoliku :)

Zainicjowany poniedziałkiem tydzień poraża niewiadomą.
Będzie co ma być.
Byleby tylko utrzymać tonację...

Czy ja już kiedyś pisałam, jak cholernie niestrudzenie mnie marzec męczy? Bo prócz tego, że przynosi wiosenny oddech - zawsze coś kończy... Strach się bać...
Heh.

Odrobina wyrozumiałości samej dla siebie byłaby wskazana.
Ale za głupotę i nieuwagę powinnam sobie kuku zrobić.

Tyle dzisiaj ;)

...

2011-03-06T10:07:00.000+01:00

smutno mi z rana
zimno
chyba siebie nie lubię
nie dzisiaj

usiłuję przymusić się do cierpliwości
ale ja jestem wybitnie niecierpliwa

i jeszcze
cholernie źle mi się kojarzy daty

czarna woalka na oczy
dziś wolałabym uniknąć spojrzeń
uchylić się od obecności

proszę pozwolić zamknąć mi się w szafie

czy sama dla siebie muszę być zawsze najtrudniejszym człowiekiem do znoszenia...?
bo przecież "prawie" robi wielką różnicę...
"prawie" znaczy "niewypał"

sobota

2011-03-05T11:39:00.001+01:00

Wczorajszego wieczoru pogrążyłam się w oglądaniu płyty studniówkowej Subkultury...
Nie taki mały Mały: 19 lat, włosy jak nać pietruszki, wzrostu sporo więcej ode mnie, krawat niebieski, kumpli w bród i śliczna dziewczyna w obejmowaniu.
A tak niedawno chodził do przedszkola...

Spostrzeżenia - nauczyciele zataczali się leciutko.
Partnerki chłopaków - wszak szkoła bardzo męska - wyglądały poważniej ode mnie...
I jeszcze ta zanikająca tradycja długich sukienek - na płycie przewinęły się takie może ze 3. Jakoś tak dyskotekowo to wyglądało.

Przede mną liźnięcie lokalnego życia... Bardzo lokalnego. Bez wnikania w szczegóły, plizzz; wystarczy, że na samą myśl mam gęsią skórkę i zawroty głowy.
To będzie długa noc. Ehhh.
Jedyny pozytyw - ktoś mądry postanowił, że Jaśnie Wielmożnie Książęcy Ksiądz remont plebani będzie robił na własny rachunek. Kościół tutaj wymaga ważniejszych prac, a ludzi nie stać na tyle dodatkowych wydatków.
Ulżyło mi.

Domowo? Póki co, zajmuję się usilnie moim zwierzyńcem. Pięć czarnych kotów wędruje od parapetu do parapetu łasząc się w zamruczeniu. Psy zasypiają na stojąco, porozkładane gdzie się da. Przez chwilę nie ma nikogo, więc mam wolność Czesia w strefach przykuchennych, pokojowych i podwórkowych.
Za moment czeka mnie wizyta w przedszkolu - muszę przygotować mleko dla pewnej dwutygodniowej Czekolady :) Czekolada nauczyła się już ssać kciuk, radośnie muczy, słysząc mój głos na podwórku i generalnie przesłodki z niej dzieciak. Hehe. Pomyśleć, że wkrótce dobędzie jej bliźniak.
Po karmieniu pora na podanie antybiotyku stworzeniu dużo większemu ode mnie.
Potem już tylko mieszanka wzmacniająca dla Jovana, który wczoraj nie bardzo mógł zejść po schodach, za to świetnie się czuł ganiając za pluszową zabawką.
I co mi też spadło na głowę, lata temu, że mnie na filologię polską pchnęło?!
Kurdeż...

Pobyt w domu, gdy mam na głowie tylko sprzątanie, a nie kuchenne bzdury, wprowadza do głowy ład i spokój.
Mam czas dla psów i kotów.
Huśtawka kołysze się wiosennym przebudzeniem.
Las skąpany w ciszy pobrzmiewa ptasimi śpiewami.
Nawet buty umazane w błocie cieszą.
Im mniej śniegu dokoła, tym więcej energii wokół.

Zastanawiam się, jak poukładać sobie rzeczywistość, by na co dzień mieć chociaż odrobinę takiej swobody? Jak to zrobić, by mieć przestrzeń, psy rozbiegane i las na wyciągnięcie dłoni?

Stwierdzam, że nie nadaję się do życia wielkomiejskiego, ani małowiejskiego.
Coś po środku?

...

2011-03-04T21:15:00.001+01:00

Ogłoszenia drobne:
- chwilowo mam problem z linkownią, ale to nie znaczy, że do Was nie zaglądam;
- podobnież jest z moim obserwowaniem blogów.

Problemy znikną za jakiś moment,
tymczasem - internet w domu ledwo dycha...

Ps. Mam nadzieję, że ten tekst uda się opublikować>

poranny

2011-03-04T10:17:00.000+01:00

Aż dziw, jak wiosna wdarła się do Gniazda Rodzinnego :) Jasne słońce, tańczące po ogrodzie, obłaskawia resztki śniegu. Pod oknem przebiśniegi.
Zgodnie z moimi przewidywaniami - marzec zaczyna pachnieć ciepłem i jakimś takim chceniem. Ufff.

Jovan i Żaba, niczym cienie, chodzą za mną krok w krok. Królestwo pluszaków do aportowania rozrasta się o kolejne... Póki co - zabawki fruwają wszędzie i nie idzie nad nimi zapanować - Żaba przenosi po dwie, trzy na raz :D
Popołudniu wybieramy się gromadnie na spacer.

Tymczasem źrebię... musi podrosnąć pół miesiąca, żeby mogło zamieszkać w Gnieździe Rodzinnym :) Rodziciel z wielkim bólem przystał na Barona.
Żebyście widzieli, jak piękne oczyska ma Baron.
(Zdjęcia będą za czas dłuższy).

A ja?
Całkiem dobrze czuję się w domu.
Za mną 2 kawy wagi: siekiera. I wizja następnych kilku, ale to już zupełnie inna historia...

Noc była piękna. Przypomniałam sobie, ile gwiazd można mieć nad głową.
Poznańskie niebo tak blado wypada przy tym tutaj.
Granat nocy, poprzekłuwany lśniącymi szpilkami, przywołał wszystkie te momenty, gdy byłam naprawdę szczęśliwa...

Społecznie nieprzystosowana gubię się między ludźmi, a ten blog jest tego wielkim dziennikiem. Wczytując się w archiwum widać to jak na dłoni.

A jednak jest kilka osób, które nadają koloru chwilom. I sprawiają, że moja nieporadność traci na znaczeniu.

Chwilowo czuję się zakłopotana sobą.
Ale o tym będzie tu jeszcze nie raz.
O tym jest ten blog.
O tym miał być.

Tymczasem - muszę iść - Jovan szarpie nogawkę, że czas na jego przedpołudniową przechadzkę... No cóż - pies ma swoje prawa...

Dobrego piątku. I weekendu za pasem :)

malutka...

2011-03-03T12:07:00.002+01:00

Czas na... powrót do domu. Dzień wcześniej niż zazwyczaj, ale czas nagli.

Jutro będzie piękne, będzie miało kopyta i długą grzywę.
I będzie należało do mnie...
Czarne jak smoła...
Mam nadzieję, że rącze i niepokorne...
Poza tym... chyba chcę, żeby miało na imię Franco lub Baron...
Dziwne imiona dla źrebaka, ale...

Doczekać się nie mogę.
Tylko Rodzicielce kochanej nie będzie do śmiechu, co najwyżej do melisy...
O Rodziciela bać się nie muszę - oszaleje ze szczęścia na długi czas.
To akurat wiem doskonale - po nim mam tę żyłkę...

Bardziej składnie w temacie tak innym: oszaleję z tęsknoty kiedyś, ale przecież mi nie wolno. Trzeba być twardym, nie miękkim i udawać, że da się, kiedy się nie da. Kiedy wszystko pachnie przywoływanym w pamięci zapachem. Kiedy wszystko skupia się na spojrzeniu, którego nie ma. Kiedy moje: "tęsknię" opada na "no wiem, wiem".
Śni mi się dotyk. Coraz bardziej, coraz częściej. Przytulenie i zamknięcie szczelne.
Rozkochana w każdym dniu jestem gdzie indziej...
Daleko...
Zawsze muszę kochać na odległość. I odległość każdego dnia staje się większa i większa, i większa.
Brodząc w strumieniu czekania... jestem tu i tam, tam i tu.
Heh.

Dobrego dnia wszystkim :)))

spacerowy

2011-03-02T01:39:00.001+01:00

Zważywszy na miałkość dnia wczorajszego należało coś zmienić w jego przebiegu. Najlepiej pomieszczenie, w którym gromadzi się tyle negatywnego niewyspania.
Założywszy moje cudne granatowe cichobiegi, odziawszy się w kurtkę zdecydowanie zbyt wiosenną i usadowiwszy na nosie okulary - wybyłam "w miasto" z moim ślicznym niebieskim aparatem w celu wyłapania czegoś pozytywnego poza pokojem.
Wyprawie towarzyszyła nastrojem i urokiem osobistym Izz.

Mała fotorelacja:

Po jakże długim, chyba dwugodzinnym pałętaniu się po Sołaczu i okolicach - udałyśmy się z Izz do niej. Szybki obiad, gorąca herbata i trzeba było coś zrobić z senną atmosferą...
Najlepiej wychodziło nam wiązanie krawata z mojego szalika ;) Przynajmniej się nauczyłam tej cennej sztuki. Dla oprawy krawatu Izz domalowała mi wąsy, bo wiadomo, że tylko Cześ może w krawacie po męsku bywać. Na dowód - wrzucam zdjęcie krawata (wersja bez wąsów, bo z wąsami trochę wstyd):

Frędzle jakoś nie chciały się schować...

Bezsenność z cyklu: "ja nie skrzypię, ja mruczę" buzuje gdzieś w mózgu.
Ale... było, nie było - pora spać :)

wrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

2011-03-01T12:49:00.001+01:00

zawieszone na włosku
mordowanie
dynda radośnie wyczerpaną cierpliwością
żeby już
żeby tak
genialność proszków usypiających
wpada do spaghetti
zaryzykować?

Proszę Państwa.
Dziś nie mam nic mądrego ani choćby ciekawego do powiedzenia/ napisania/ przekazania.
Jestem wściekła i niewyspana.
Zmęczona i sfrustrowana.
Śpiąca Królewna, jak zwykle (że też ja się jeszcze nie przyzwyczaiłam?!) zrobiła mi pobudkę o 3. Nie spałam prawie do 4. Szlag by to trafił!

Słońce zza okna wodzi na pokuszenie.
Ale nie mnie.
Dziś czuję się zupełnie nieuwodzona przez nitki słoneczne.
Brakuje nam seksapilu wyspania i elegancji kocich ruchów.
(W zamian oferuję ordynarne ziewanie).

Nawet czytać mi się nie chce.
Kurna mać.

Zawieszam życie na jeden dzień.

akademikowy

2011-02-28T10:31:00.002+01:00

Za mną wypełnienie obywatelskiego/ studenckiego obowiązku: Ankieta - jak ci jest w akademiku?
Pytania nie były podchwytliwe, tylko czasem brakowało skali, by oddać jakieś zjawisko.
Zadowolenie z pracy kierownictwa: bardzo źle, bo my tej pracy nie widzimy - i tu zgodnym chórem wszyscy wypisywali: "z wyłączeniem pani U.", bo ona jest kobieta w dechę i zawsze z nią wszystko można załatwić.
Jakie sprzęty by się przydały: biurka i może mikrofala (zapomniałam wspomnieć o worku treningowym).
Jakie sprzęty są w zadowalającym stanie: brak.
Jakie jest wyposażenie kuchni: stara zdezelowana kuchenka z niesprawnym piekarnikiem.
Jak wyglądają łazienki: żenująco, z kablami wystającymi z sufitu.
(I tutaj miejsce na dygresję: w zeszłym roku, bladą 4. nad ranem nie byłam w stanie zasnąć, bo ktoś zapomniał zakręcić kurki od pryszniców. Z nieprzytomnym okiem, ledwo przebierając nogami, stanęłam w progu łazienki jak wryta. Nagle polepszyło mi się widzenie. Trzeźwość ogarnęła umysł ze zdwojoną siłą. W ogromnej ilości pary nikło światło jedynej z działających żarówek. Jedynie tuż przy suficie wszystko było widać: dziurę po lampie i jakąś linę... zwisającą w dół, wprost do jednej z kabin. Bo wisielca mi tylko do szczęścia brakowało. Przetworzony w wisielca obraz liny sparaliżował mnie zupełnie. Dopiero jakiś szmer na korytarzu pozwolił odzyskać panowanie nad sobą. Zbliżyłam się do kabiny, w czeluściach której niknął koniec sznura zwisającego z sufitu i w akompaniamencie szczękających zębów uchyliłam drzwi - czystko, pusto, tylko lina wisi. Pozakręcałam kurki w dwóch pozostałych kabinach i wróciłam do pokoju. Do tej pory nie lubię późną nocą wchodzić do tej łazienki...).
Jak opłata miesięczna oddaje komfort mieszkania w akademiku: nijak. W Hanusi mamy najstarsze sprzęty, najbrzydszą elewację, brak internetu i kilka innych mankamentów, nieobecnych w innych DS-ach.
Dlaczego mieszkasz w ... akademiku: gdyż Hanusia od zawsze słynęła z tego czegoś w powietrzu. Ps. to coś w powietrzu jest już na wyczerpaniu. Rocznik 91. zdecydowanie nie służy budowaniu jakiejkolwiek atmosfery.
Dlaczego w ogóle mieszkasz w Ds-ie: ze względów finansowych.
Czy masz jakieś uwagi? Prawie nie, ale - oddajcie poprzednie krzesła, bo te nowsze są niewygodne, wymieńcie łóżka na większe (jak w innych DS-ach) i przemyślcie stworzenie kursu wakacyjnego dla przyszłych mieszkańców - żeby nie było problemów ze sprzątaniem i życiem w stadzie.
Nie podpisano, bo to ankieta.
Chleba naszego powszedniego...

Nowy tydzień. W sumie już go nie lubię, ale to taki szczegół.
Postaram się przez te kilka dni nie zwariować od nadmiaru Śpiącej Królewny, zrobić mnóstwo dobrego dla mojej magisterki i chyba tyle.

Tak na koniec: krótkie zwiedzanie?

Pingwin pod oknem to wizytówka Hanusi...

Atrium, które chłopaki chcieliby zamienić w basen.
Kiedyś wolno się było na nim opalać, oglądaliśmy tam też mecze mistrzostw.
Chwilowo - wstęp wzbroniony.

Korytarz budzi skojarzenia szpitalne... Ale...
Plotką jest, jakoby Hanusia kiedykolwiek była psychiatrykiem.
No, chyba że ostatnio i bardzo nieformalnie.

Okna pamiętają Gomułkę, mam wrażenie.
Ściany już nie - malowali jakieś trzy lata temu.

Pokoje, jeszcze ze starymi krzesełkami. Eh.

Zmykam, bo zaraz zacznę tu jakieś dziwactwa wypisywać...
Jakby mało było dzisiejszych rewelacji.

...

2011-02-27T18:27:00.001+01:00

adekwatnie zielone oczy na wiosnę robią się niebieskie...
dziewczyna w lustrze znów wygląda inaczej

Zaległe piosenki brzmią echem po korytarzu...
Jedna szczególnie, ta od szczęścia i miłości.

Dziwne. Zawsze w mężczyznach pociąga mnie to, że nie opowiadają nieustannie o uczuciach. Prościej. Mądrzej. Bez niepotrzebnego roztrwaniania wszystkiego słowami.
Kobiety komplikują temat. Za bardzo. Walcząc o centymetry troski i zainteresowania, stają się Don Kichotami od wiatraków, za którymi, w przyczajeniu, urojeni wrogowie.

Ostatnio znów mam nastroje małomówne. Potrzebuję cichości słów. Tego, by krążyły we mnie, nie poza mną.
Pisane... brzmią przystępnie.
Konwersacje kuleją, nie kleją się zdania, a przecież... tyle u Was dobrego.
Nie umiem odpowiadać. Proszę mi wybaczyć. I nie przymuszać do mówienia: pomilczmy razem. Pomilczmy na dłuższy czas.
Lub: Wy mówcie - ja będę słuchać.
Nim powrócę do rozmawiania.
Bo to jest moja wzajemność...

To wcale nie znaczy, że jest mi źle. Że ktoś się musi martwić.
Zwykła potrzeba milczenia, podyktowana szeptem między chwilami.

Wyszperane w sieci.

Gdzieś wewnątrz mnie zamieszkiwać zaczyna pewna pustka. Przy wyłączonym świetle, przy oknie, za którym resztki jasnego nieba chowają się w noc, przysiadam na skraju wspomnień, bez których nic nie byłoby takim, jakim powinno.
Potrzebuję ciszy, żeby zrozumieć szczęście, które odeszło. Żeby ucieszyć się, że w ogóle było. Spróbować uśmiechnąć się mgnieniem oka do obrazów sprzed kilku lat, sprzed paru miesięcy.
A potem... chyba pozwolę wreszcie odejść wszystkiemu w swoje cztery strony świata, przeganiając samą siebie w biegu, którego nie mam zamiaru ukończyć.

Zawsze będę stała na końcu pomostu. Niegotowa do skoku. Zbyt uparta, by wrócić tam, skąd przyszłam.
Muszę jednak kiedyś stanąć na nim samotnie. Nie trzymać się brzytwy czyichś dłoni i ust.

Własne życie?
Nadal nie wiem, co to znaczy, krzywdząc dni tą samą nijakością. Pobudka. Dobranoc. Poniedziałek. Czwartek. Niedziela.

Potrzebuję ciszy.
I pisania.
I nocy, w której łóżko przestanie szeleścić nadmiarem cieni.

Powtarzam lekcje z kochania. I mielę ozorem, że było, odeszło.
Szarawy wieczór zeskakuje z dachów, okręca się wokół latarń, ociera włosami o kilka dziur w chodniku. Pustoszeje za oknem. Nawet gołębi cienie nie przemykają po mojej ścianie tajemniczym lotem.
Bez słów, na głos, w nie-czekaniu jestem.

Z jedną piosenką, której nie mogę tu wrzucić. Byłaby wtedy nieprawdziwa.

Dla pustki. Dla przy okazji.
Miejsca, których nie znałam...

mmm...

2011-02-26T12:33:00.002+01:00

Są filmy, do których wracam tak często, znajdując w nich coś zagubionego w czasie...

Dziewięć i pół tygodnia.
I nie wyobrażam sobie, że mogłabym go więcej nie obejrzeć, a przecież to już był pewnie z 27 raz...

I saw myself in you

Ps. Postanowienie na dziś - spędzić cały dzień w piżamie ;)))

kobiecy

2011-02-25T15:03:00.000+01:00

Ile w Malutkiej Czesia, tyle Czesia, ale... żeby nie było - szpilki też mam opanowane (a nawet lubię), a i sukienkę założę raz na ruski rok, więc nie jest jeszcze ze mną tak źle...

Spokojnie, gorączka mi zeszła, więc nie będę bredzić o fatałaszkach i innych babskich pierdołach :)
Do rzeczy więc!

Wczorajszego pięknego czwartku miałam niebywale miłą okazję odwiedzić moich ulubionych zdzierców, to jest wleźć nabożnie do wnętrza gmachu opatrzonego doskonale opracowanym graficznie napisem BaNk. Odrobina formalności, trzy minuty postoju w imitacji kolejki i... popadłam w pewne zakłopotanie.
Doliczyłam się dziewięciu pracowników - osiem kobiet i jeden mężczyzna.
A co najciekawsze... ten Jeden Pan jest dyrektorem oddziału.

O dyskryminacji i dostępności miejsc kierowniczych dla kobiet grube księgi pisano, tak z socjologii, jak i nauk inszych.
Ale żeby to się tak jaskrawo za rogiem w oczy rzucało???

Pamiętam, że kiedy 5 lat temu zakładałam sobie w onym oddziale konto - mężczyzn pracowało dwóch i siedem kobiet (kurcze, nie dość, że kawał czasu temu to było, to jeszcze zmiany w strukturze pracowniczej zarejestrowałam?). Pan ciut starszy był kierownikiem, pan ciut młodszy pracował u boku pań, chyba na tym samym szczebelku zawodowym.
Teraz - młodszy zajął miejsce starszego.

Kompetencji i doświadczenia zawodowego Jednego Pana nie podważam.
Tyle, że dziwnie mi toto wygląda i już! Nic nie poradzę...

Tymczasem z ostatniej chwili:
Śpiąca Królewna nie dość, że wyjechała, to jeszcze WYNIOSŁA ŚMIECI :DDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD

Zmykam ;)
Podniesiona na duchu tą jakże krzepiącą fraszką...

a może by tak... bez tytułu w tytule?

2011-02-24T09:31:00.000+01:00

Sposób na czwartek:
- cholernie wczesna pobudka,
- damn good coffe and hot!
- przypadkowe zbudzenie Śpiącej Królewny,
- bank do odwiedzenia,
- dziekanat do podbicia (nie mylić z pobicia),
- biblioteka do przeszukania,
- a potem już tylko myśleć o piątku.

Jutro jadę do domu, ku zgorszeniu Śpiącej Królewny, gdyż, tudzież, iż, ponieważ, bo... nie wrobi mnie w weekendowe doprowadzanie pokoju do ładu: podłoga dusi się tym, co przydałoby się z niej zmyć, śmieci przed pokojem powoli szemrzą o proteście i rozsypce, tylko... że czemu ja mam to wszystko robić?!
I to już nawet nie chodzi o to, że mam lenia, ale raczej o bezczelność Śpiącej Królewny. "Twoja kolej", "A może ty to zrobisz?", "Lustro jest brudne".

Śmiejcie się. Ale ja nerwowo wysiadam.
Po ostatnim moim sprzątaniu, gdy pokój przestał lśnić, ledwo wlazła w próg ze swoimi tobołami przestaję wierzyć w trwałość. I sens.
Jakże adekwatnie napisał ostatnio uczeń Antka w cudzysłowie ten zgrabny stylistycznie wyraz na "K" - idealnie pasuje mi dziś w ramach podsumowania sytuacji mieszkaniowej.

Swoją drogą - APEL: jeśli macie dzieci lub je mieć będziecie, to... UCZCIE je porządku, gdyż, tudzież, iż, jakowyż... idąc na studia, zamieszkają (najczęściej) poza domem, w którym mama uprała, ugotowała, wyprasowała i posprzątała- a wtedy - same zginą pokryte grubą warstwą brudu, a innym utrudnią i obrzydzą życie na amen! Heh.

Wyszperane w sieci :)

I jeszcze jedno.
Na wnioskach o akademik powinna być rubryczka "tryb życia" i do wyboru: nocny lub dzienny.

Po zakończeniu półtoragodzinnej rozmowy telefonicznej z Soy (coś po 23. było) padłam, jak długa. Zasnęłam momentalnie, ale gorączka robiła swoje, więc budziłam się mniej więcej co dwie godziny, w celu bliskiego spotkania z kompresem zimnym, że ulgaaaa, i... Śpiącej Królewny albo nie było, albo coś pismaczyła na kompie. O 6. rano światło zanikło, a Dżull oddawała się magii Morfeusza.
My zdecydowanie nie jesteśmy dobrze dobrane.

Leniuchowo, Piosenka o sprzątaniu... Żart?

Miłego dnia wszystkim :)

...

2011-02-23T12:09:00.001+01:00

Krążę po orbicie: wolno - nie wolno.
I zatrzymuję się w pół-słowie, pół-zdaniu, pół-sensie.
Zamiar rozpylony po szybie spływa niemożnością.
Bezdomnie i bezpańsko.

I jeszcze ta ohydna gorączka...
Myślenie na podgrzewaniu boli.
Niemyślenie też.

Marudzę.
Tylko tutaj, ale jednak.

Byle do jutra...

?

2011-02-22T10:57:00.000+01:00

Sny... Wiadomo, różne są: czasem ciekawsze, czasem nudniejsze.
Ale kiedy komuś przyśnię się ja, to zawsze w nieciekawej scenerii.

"Sen" R. Brzozowska

Mój Brat, kiedy był małym, szczerbatym chłopcem, budził się w nocy z krzykiem, bo... wciągałam go na jakiś mur za bluzę, a on wierzgał w powietrzu nóżkami, ocierał się o czerwone cegły, rozpaczliwie krzyczał, aż wreszcie z ulgą otwierał oczy.
Jakiś czas temu Dżull budziła się z konsternacją: "miałam koszmar, śniłaś mi się". Raz chodziło o to, że byłam jej egzaminatorką (?), raz że pozbywałam się wszystkich Dżullowych rzeczy z pokoju, poza tym: chciałam ją pokroić nożem umazanym ketchupem...
Aneszce też coś kiedyś w snach nawywijałam... Ale konkretów nie pamiętam.
A dzisiaj rano na komórce SMS: "śniło mi się, że prosiłam cię, żebyś mi oddała F., bo ty przecież masz S." - super... Zwłaszcza, że sen był dużo drastyczniejszy w szczegółach...
Heh. Zawsze mi się wydawało, że fajny ze mnie Cześ, gdzieś tam w środku, tymczasem budzę ludzi po nocach, zlanych potem, z grymasem i niesmakiem...
NICE.

Wniosek: kiedy mówię "dobranoc" liczę, iż nikomu się w snach nie objawię...

Neutralnie: po akademiku grasuje złodziej... Znikają laptopy.
Tak więc, do następnego wyciągnięcia sprzętu, bo muszę go schomikować na czas wizytacji w dziekanacie.

...

2011-02-21T23:59:00.000+01:00

moja nowa muzyczna zabawka...
Melody Gardot i If the stars were mine :)

przed południem :)

2011-02-21T11:41:00.001+01:00

wstaje co dzień wcześnie ranek
cicho lecz radośnie
by napełnić czasu dzbanek
by szeptać ku sośnie...

A co mi tam! Za oknem słonko, jak malowane, szyba rozmywa szronową koronkę i gołębie czekają na swoje śniadanie.
Pierwszy z ostatnich dni tej codzienności - drugi/ dziesiąty semestr: dzień dobry.

I tylko w ramach żartu przypomina mi się wypowiedź z pewnego programu, którego 10 minut podejrzałam, będąc ostatnio w domu.
Ekipa telewizyjna podążała za gwiazdami w celu pokazania widzom, jak też celebryci mieszkają. Trafiłam na siostry tenisistki i ich londyński pałacyk (nie powiem, ładny był). Isia i Ula R. opowiadały takie tam różne, że tu lubią, tam mniej, a tu to, tam tamto. I wreszcie:
"Muzyka to głównie Eminem i Rhianna, w rytmach hip-hopu. Ale dużo podróżujemy, słuchamy czasem Madonny i (tu nie pamiętam nazwiska bądź pseudonimu, ale chodziło o kogoś popowego), więc... znamy chyba każdy rodzaj muzyki " :)))

No dobra, ze mną też dzisiaj coś jest nie tak - pozytywnie nie tak...
To pewnie przez zaplanowaną na wieczór wizytę Magdy M.
I Gershwina od wczesnych godzin rannych.

Ps. Wyspałam się pierwszy raz, od niepamiętnych czasów.
Ps. 2. Siła przyzwyczajenia bywa porażająca - zwyczajem domowym - spałam na połowie łóżka, drugą połowę zostawiłam mojemu czarnemu psisku...

bajki mi...

2011-02-20T23:55:00.001+01:00

chciałabym, żeby mi ktoś opowiedział bajkę
jak nie tak dawno temu
wymruczał z popielnika na Wojtusia iskiereczka mruga
żeby zasnąć...

Z domu do domu: z ciszy do ciszy... tyle, że ta sprzed kilku godzin miała posmak słodko-gorzkiej czekolady.

Pokój pachnie pomidorami. I perfumami Joli.

Abstrakcja nakłada się na abstrakcję - tematyka miszmaszowa. Uganianie się za ideałami i stawianie na piedestale wartości prowadzi mnie do bezkresnych rozważań, tak o życiu, jak o śmierci. Robi się zmyślnie...
Kilka kalek. Jakieś fotografie. I trzy niebieskie guziki na starej sukience.
Ile było tych kobiet? Babcia, ciocie i mama - razem cztery.
Robię za numer pięć: przekornie, głową o mur, bo inaczej nie wyjdę poza wzór, a muszę - akurat tego jestem pewna - muszę wyjść poza ten cholerny wzór kogoś, kto przyjmuje pokornie swój los.

To był dzień reprymend za: strój, światopogląd, plany i ogół mnie.
Niewygodnie ze mną... miała być dziewczynka, a wyszedł chłopak.
Przestępstwo goni przestępstwo: bo jeansy, "stop" małżeństwu, mus na Daleko, do tego żadnej konkretnej pracy na oku.

Wielobarwnie...
Życie parafialne w "kościulku" dalszym kwitnie - ksiądz robi karierę ekonomiczną, skraca listę wierzących praktykujących, pomija notorycznie drugie czytanie na niedzielnej mszy (tj. nigdy go nie czyta), chadza skrótem do zakrystii i... drażni mnie najnormalniej w świecie.
Cennik posług niebieskiej służby przyziemnej to nie koniec atrakcji. 4 miesiące probostwa wystarczyły, żeby solidna plebania wymagała remontu, który oszacowano na niecałe 40 tys. Spoko. Parafia na terenie wiejskim, z byłymi pegeerami tu i ówdzie, na pewno może tyle wyciągnąć z kieszeni.
A dla smaczku... kazania pod tytułem "jak cudownym jestem księdzem, a jeśli nie jestem cudowny, to jestem księdzem i już to czyni mnie cudownym".
I diabeł tkwi w szczegółach.

Czas spać...
Ale bajka naprawdę byłaby wskazana...

Wyszperane w sieci :)

2011-02-19T21:27:00.000+01:00

Cicho tu.

Tylko psy jeszcze potrafią hałasować niespiesznie: w rozszczekaniu kryształkami rozbijał się wazon, przewracały się krzesła i jeden pluszowy miś rozsypał się miękko po dywanie. Czarne psiska skaczą, wdrapują się, łaszą i tulą. Są wszędzie. W jednej minucie na parterze i na piętrze, na podwórku i w moim pokoju. Rozbiegane, zasapane i radosne. Żaba do perfekcji opanowała czołganie się z wielkim Puchatkiem; Jovan z szarmancją przybija piątkę, z miną angielskiego dżentelmena dopraszając się drapania za uchem. Czas zdaje się płynąć od jednego zanurzenia w śnieg do drugiego. W międzyczasie - układamy się pod kaflowym piecem w dziwną, potrójną całość.

Przemycona paczka fajek drażni mnie kolejnym nie-moim sekretem.
Historia pewnej "złej książki" niepokoi zdrowy rozsądek.
Do tego dziecko, którego ponoć nie chciano.

Z przyjemnością nadrabiam więc zaległości spacerowe. Czeka mnie jeszcze pół godziny wgapiania się w nocne niebo i przywoływanie psów w ciszy uśpionych domostw.

2011-02-18T19:23:00.001+01:00

w jeansach
i granatowych cichobiegach
portrecik zimowy
zza szyby wymalowanej szronu wariacjami

Jovan z zadowoleniem pochrapuje z łóżka.
Spacer udał nam się wybornie - mroźno, biało, w śniegu i z docenieniem porządnego ściągacza w kurtce, bo moje małe czarne psisko całej trasy nie przeszło na własnych łapach.

Zmora trudnych pytań, na które nie mam dobrych odpowiedzi, trwa.

Nach Hause fahren...

2011-02-17T11:17:00.001+01:00

popielate pióra
poprzyklejały się do dymu
i komin zdawał się odlatywać skrzydłami
z zamaszystości starych cegieł i dachówek powygryzanych

Takie dzisiaj zawsze mnie drażni pośpiechem.
Nieskoordynowanie sekund z tym, co do zrobienia.
Nie ma czasu na kawę, ani rozmowy w tle.
Jeszcze telefony spakować, zabrać kalendarz i ładowarkę od laptopa.
Tylko oczy mi odmawiają posłuszeństwa, powiekami opadającymi ociężale.

Tak.
Tej nocy Dżull do 6. rana słuchała muzyki z Need for speed.

Chyba potrzebuję fachowej pomocy.
Ktoś kogoś poleca?
Byle szybko.

Kierunek: dom.
I dobrze.
Rodzicielka kochana obiecała mi ciasto drożdżowe z jagodami... Bez kruszonki.
Tak, jak lubię najbardziej :)
A jutro? - jutro obowiązkowo idę do lasu z Jovanem, choćbym go miała nieść w kurtce przez całą drogę.

Ps. Za oknem śnieżycowo widać. Czy tylko ja się cieszę? Nie ma to jak normalna zima :)

pod pretekstem

2011-02-16T13:53:00.001+01:00

- Chcę cię spotkać.
- Taaaaak?
- Uhm. Jak zwykle pod dobrym pretekstem.

Uwielbiam go.
Przyjaciel z zamierzchłych czasów wyzwolenia, czyli od jakichś 8 lat.
Ta sama szkoła, ten sam internat, tyle, że on z pierwszego piętra, ja z parteru.

Jego dobry pretekst to: "radziłem się eks w sprawie aktualnej, rozumiesz?" i fakt - tylko dwie osoby z Adasiowej książki telefonicznej są w stanie pojąć prawdziwy sens jakże krótkiego SMS-a.

No więc zaistniał zamiar wyjścia do Behemota, którego Adaś kocha nad życie pubowe, po to, by pretekst siedział między nami, jak balon na szalonej zabawie sprzed 50 lat. Po czym pretekst pęknie, jako ten balon, pod wpływem ciepłego: "no weź mnie przytul, bo jak nie ty, to kto?".
(I tak od początku studiów pretekst ma miejsce maksymalnie trzy razy do roku, kiedy kumuluje się w Adasiu całe zło i podłość świata... Sączymy powolnie piwo czy inne wino, gadamy o wszystkim i niczym, on mi coś o układach scalonych i przekaźnikach jakichś tam, ja jemu o literackiej nautyce i ewentualnie czymś, co mi się spodobało jakoś na czasie. A potem trzeba się rozejść do swoich światów).

No właśnie: jak nie ja to kto?

Mam farta do ludzi.

W internacie była nas ścisła piątka: Dżdżownica (Adaś), Standarddd, Wi, ja i Mały, który dołączył do nas rok później. Nie byliśmy ulubieńcami wychowawców - użerali się z nami nader często, bo "proszę pani my byśmy wyszli coś zjeść" (co tam, że już po 22.), "proszę pana, ale tej płyty nie można odtworzyć... ups - pornografia, no wie pan?" (oczywiście Mały podmienił płytkę), "prze pani, idziemy na ćmika przed internat, ok?" (a pilić oczywista nie wolno było) itd.

Najgorzej wspomina nas zapewne Ruda, wychowawczyni potworna pod każdym względem. Nie dawała nam nigdy przepustek na mecze, bo "Adam, ty się upijesz, Piotr też, może tylko Mateusz nie", a wiadomo, że "jeden za wszystkich, wszyscy za jednego". No więc powzięliśmy plan zemsty. Na piętrach poszła fama, że nie jemy serków topionych, tylko składujemy je u Dżdżownicy w pokoju. Nazbierało się tego pełen wór, bo internackiej braci ponad 150 osób, a serki były na śniadanie ze 3 razy w tygodniu.
Wymknęliśmy się przez kuchnię, na parking, Standarddd stał na warcie od strony wjazdu, Wi od wyjścia awaryjnego, a Dżdżownica, Mały i ja zajęliśmy się serkami: samochód pokryty został tak grubą warstwą tłustej brei, że nie mam pojęcia jak Ruda to doczyściła. Zapchaliśmy nawet zamki. Jedynie na przedniej szybie została niewielka czysta strefa, żeby Ruda mogła patrzeć przed siebie.
Sprawców nie ujęto, mimo licznych przesłuchań i gróźb najrozmaitszych...
Sprawcy przyznali się sami, dokładnie w dniu, gdy ostatni z nas, Mały, skończył szkołę i wyprowadził się z internatu.

***
Tak sobie myślę, że powinno mi być tego teraz trochę wstyd, ale jakoś nie jest. Ruda truła nam codzienność na wszelkie możliwe sposoby: na chłopaków zrzucała wszystkie sanitarki, Wi i mi dawała dodatkowe dyżury na kuchni. Doszło do tego, że Małemu zabroniła grać w szachy po 21. Wredna, wścibska baba. Należało jej się.
Ale... tego raczej nie będę dzieciom opowiadać - z autopsji wiem, że to niebezpieczne.
(Jak Subkultura powielił kilka moich pomysłów, na skalę zdecydowanie zbyt wielką, to kończyło się u dyrektora na dywaniku i aplikowaniem kropli uspokajających Rodzicielom).
***

Wyszperane w sieci :)

A Adaś?
Zawsze nam było do siebie najbliżej: to samo barbarzyństwo we krwi, taka sama ignorancja na świat, podobna irracjonalność i jeszcze ironia o wyostrzonym jęzorze... Jesteśmy trochę jak Flip i Flap, fajtłapowaci mentalnie, tyle... że Adasia wszyscy kochają i wielbią, a ja gdzieś z boku i w kącie.
Układ idealny, nienaruszony zakochiwaniem się i smaleniem do siebie cholew, bardzo zdrowy i pożądany, bo dobrze jest się wygadać, przytulić, bez podtekstów, bez ryzyka, tak po prostu.

Póki co siedzę i śmieję się do tego Behemota, do Adasia i Julki, którą chyba już szlag trafia, gdyż po dzisiejszej nocnej pobudce ja zrobiłam sobie wczesny poranek i zasłuchuję się w Wagnerze i Mozarcie, których mi wczoraj Izzz zgrała, bo laptop Subkultury (którym się muszę chwilowo posługiwać) to muzyczna dziewica, nie licząc drobin hip-chłamu i zbyt perwersyjnego rocka, jak na moje miłe usposobienie...

A tutaj: Monty Python - Always Look on the Bright Side of Life...

Dobrego dnia ;)

pomidorowo

2011-02-15T13:35:00.002+01:00

Czasem na mordowanie powinno być przyzwolenie.
Np. gdy o 2.37 budzi Was dziewczę o cudnych czarnych oczętach, bo mu... kosmetyki z rąk lecą, a reklamówka z Biedry szeleści tak, jakby ją kto dusił za szyję, co to jej nie ma.
I wtedy powinno się móc udusić to dziewczę podusią gęstą od snów i świętego regenerowania, za niestabilne profanum puchowego oniryzmu.

Potrzeba matką wynalazku - pobudka od 8.10 i ruch jak na autostradzie do Berlina.
Konsekwencje łatwe do przewidzenia.
Szach i mat.

Wyszperane w sieci :)

Tymczasem cieniutkie warkoczyki zaplatają się same z nitek skojarzeń.
Suszone pomidory i kapary.
Ktoś jakoś gdzieś.
Dawno temu i nieprawda.
Tak jak lubię.

W tle jeszcze trzy grosze do dodania...
Może tylko mniej dosłownie...

:)))

2011-02-14T13:43:00.001+01:00

Actum ne agas...
Tyle o 14 II.

W Poznaniu słońce wdziera się do ciemnych kątów. Jakoś tak na ścianach pojaśniało, na niebie zbłękitniało, a studentom sesja.
W pokoju zaginął porządek wraz z przybyciem Dżullowego dobytku w postaci opasłej walizy, toreb niezliczonych i takich tam jeszcze zaśmiecaczy.

A u mnie... wolne. Pachnę urlopem i słońcem zza okna.
Czekam na odbiór sprzętu. Na cztery, może pięć dni wpadnę do domu. Później umówiłam się z kumpelą z czasów internatu na dwa dni udawania, że jesteśmy stare i życiem doświadczone, więc po czterdziestu latach niewidzenia trzeba nadrobić życiorysy.
Dziś wieczorem idę na jakąś salsę, czy inne dziadostwo, ale żeby nie było - będę obserwatorem - ruch nie związany z ciosami wymierzanymi w worek treningowy zdecydowanie zbyt delikatny jest jak na moje podejście do tegoż.

Wyszperane w sieci :)

W sumie dobrze mi.
Po weekendzie ciepłym i miłym przychodzi tydzień spokojnego odpoczywania, bo ten ostatni uczelniany wrzód na świadomości dał mi popalić niemiłosiernie.

Tyle na dzisiaj.
Miłego dnia Wszyćkim.
I nie dajcie się zarobić na śmierć ;)

Aha.
Muzycznie zostawiam Wam piosnkę, która bardzo, ale to bardzo często towarzyszy mi, gdy nie ma innego towarzystwa: Super Furry Animals z Hello Sunshine ;)

2011-02-13T22:05:00.000+01:00

Przysiadam na skraju jego spojrzenia, którym omiata mnie wchodząc do pokoju pierwszy raz od kilku tygodni: wygłodniałe, stęsknione, radosne i niepewne tego, co wewnątrz.
Jego oczy błyszczą intensywnym: "jestem tu".

Ile można mieć żyć w życiu?
Bo ja się już doliczyłam 3.

I wciąż niezmiennie nie umiem mówić "do widzenia" na stacji...

2011-02-12T16:33:00.000+01:00

Bo jest...

Z sieci ;)))

500

2011-02-11T18:01:00.001+01:00

Małe święto - pięćsetny post...
Odczuwam nostalgicznie godziny z klawiaturą.
Spisane słowa lepią się od przebrzmiałych pieśni.
Dni zamknięte na klucz w pamiętniku znaczeń nieistotnych.
Takie jak ten... głuche od tego, czego nie usłyszę...

A życie... gna swoim rytmem gubiąc mnie między tramwajami.
Zgubiłam czapkę.
Szal wywiało przez przypadek na skwerze pancerników.

"Twoim największym więzieniem jesteś ty sama".
Zaczynam o sobie mówić klawisz.

niechże już przyjdzie wiosna
bez słonego posmaku łez
z kilkoma hiacyntami

(brakuje mi kwiatów, których tu nie ma)

:)

2011-02-10T19:25:00.000+01:00

Bywam niepoprawna, tak stwierdziła wczoraj w nocy Rozmowna.
Niepoprawna gramatycznie - a to da się jeszcze przeżyć.

Cisza na froncie pachnie tekstem o samotności. Początek poszedł szybciutko, ale dalej jakoś nie bardzo. A wszystko to wina Larssona, bo mnie ciągnie, żeby skończyć, więc robię przerwy w pisaniu na "kilka" stron czytania...
Tekst wymaga ekspresowej obróbki, korekty i suplementów, ale jakoś nie mogę się zmusić.

Wniosek: książki, które wciągają, to zło dla życia zawodowego :)))

Biorę się też za inne bazgranie - z psychologią na zapleczu. Ciekawe jak mi wyjdzie. Regularna proza z czymś mądrym w tle - już to widzę.

Wyszperane w sieci :)

Pod tym względem zachowuję się jak rozkapryszona dziewczynka uganiająca się z siatką po łące, polująca na motyle. Jak jakiegoś złapie - cieszy się nim przez długą chwilę, obserwuje go z pieszczotą i zainteresowaniem.
Z tym moim pisaniem jest podobnie. Jeśli nad nim popracuję, to da się z tego wyżyć, a o to mi chodzi przynajmniej od 5 lat.

"We live, as we dream - alone"
Oczywiście Conrad i Jądro ciemności.
Odkrywanie tej książki za każdym razem, sprowadzanie do pojedynczych zdań i sensów pochłania mnie zupełnie.
A na uczelni nie ma kogoś, kto brałby pod lupę twórczość Conrada.
Wątek nautyczny pozostaje w cieniu innych ważnych motywów, a przecież tak doskonale prowokuje do zastanawiania się nad kondycją ludzką...
(i mógłby z cienia wyjść)...

Zaczynam trochę ubolewać, że tak to się skończy.
Mieliście rację.
Będzie żal.

Muzycznie: prześladuje mnie Queen, Innuendo...
Doskonałe pod każdym względem...

z ostatniej chwili

2011-02-09T19:49:00.000+01:00

Po prostu chciałam się cieszyć...

Poza tym - wiedziałam, że będzie ciężko, nie że aż tak, ale ciężko.
Tymczasem wszystko staje się takie niemożliwe.
Właśnie dlatego, że teraz mam się z czego cieszyć.

Tymczasem cieszyć się samej ze sobą z siebie - jakoś mi nie bardzo.
Brakuje drugiego uśmiechu i brązowych oczu (tych najbardziej).

Pro forma.

dzień jak dzień

2011-02-09T12:37:00.002+01:00

Obudziła dzień cichą niewymową. Przygarnęła do siebie butelczynę wody. Narzuciła ciężki szlafrok z froty. I mogła iść.

To nie o mnie :)
U mnie poranek przyjemny. Pachnący sąsiedzką kawą. Ja zaś - płatki i sok marchewkowy. No i poranna gimnastyka. Odtygodniowo mierzę się z odzyskiwaniem własnych mięśni, przypominaniem sobie gdzie też się one znajdują... Liczę na jakieś efekty.
Poza tym - próbuję jakoś przygotować ciało do biegania, które powinnam zacząć od przyszłego tygodnia. Taki mam plan do kwietnia. Potem będą zmiany.

Koło 11. zdążyłam pełnić funkcję centrum zarządzania kryzysowego, bo... panowie w strefie zapomnianej, chłopczyk stoi z zepsutym autem gdzieś tam 40 km dalej, a Ustka bardzo, bardzo daleko...
Panów w strefie zapomnianej nikt nie złapie, bo przecież po co mieć przy sobie komórkę?
No to Romulus.
Romulus w innym mieście. Wróci wcześniej. Pojedzie, wymieni felerny samochód na inny i poczeka na wsparcie, żeby z gratem zadziało się coś sensownego.
Czasem się cieszę, że Gniazdo Rodzinne uposażone jest w aut kilka, bo jakby co, bierze się inne.
Aż dziw, że to tylko ja niechlubnie prawem jazdy pochwalić się nie mogę.
Ciśnienie skoczyło wyżej.
Bo chłopczyk musi być na czas. Odebrać wiertnię. I robić swoje.
A ja mam mu to z Poznania zapewnić. Ok.

Dla relaksu czytam Zamek z piasku, który runął. Wreszcie.
I gdyby nie fakt, że Larsson ma taką drażniącą właściwość ożywiania martwych, byłoby prawie idealnie ;)
Ale ponoć cuda są możliwe - byleby Szwed całego zapasu na raz nie wykorzystał...

I tylko znów przejrzeć się w czyichś oczach...
Kto wie, może jutro?

po

2011-02-08T17:07:00.001+01:00

Ocena: 5.
Stan ducha: na wyczerpaniu.
Ciało: do kasacji.
Stres: uchodzi boleśnie... Nawet rzęsami.
Dogorywam sukces w pozycji leżącej.

Jedno mnie dziwi: w sytuacji zagrożenia obnażeniem mojej głupoty, zawsze włącza mi się takie precyzyjne mówienie, konkretyzowanie, argumentowanie, nie do podważenia. Coś, czego na co dzień nie sposób przyuważyć, tak różne ode mnie, tak obce.

Satysfakcja? Pewnie tak, ale dopiero kiedy wrócę do normalnego funkcjonowania, bo chwilowo marzę o morfinie na całe zło.

Po egzaminie też było kolorowo.
Miasto sprzyjało, choć nic nie załatwiłam.
Lubię ten wiatr, który hula chodnikami, unosząc zeschłe liście z zeszłego roku i wirując w powietrzu reklamówkami. Mieszanina czasów i ta wieloznaczność chwili...
Mam wrażenie, że na ulice wychodzą demony przeszłości.
Utwierdził mnie w tym Wielki Brat.
I dyrektorka z LO.
I wykładowczyni z pierwszego roku.

Opada we mnie pazerność na życie. Spoglądam, jak inni szamoczą się z każdym dniem, wydzierając z niego każdą sekundę, gdy ja w tym czasie zapadam się w kołdrę i poduszkę, bez potrzeby udowadniania sobie, że się uda i próbowania nowego.
Czuję się jak kurz, który osiada wciąż w jednym miejscu, od lat, poszarzałą warstewką. Zalegam jeden regał rzeczywistości.
Kiedy przyjdą zmiany - długo będę się ich uczyć.
I jeszcze jedno: teraz jest we mnie ta dobra smętność, niewyraźnie przyjemna, trochę rozleniwiona, zdecydowanie chroniąca przed tłumem. Taka, którą doceniam od zawsze, która mieszka we mnie od zawsze, nieobwieszona lękiem i problemami, ukojona oddechem, moja.

A niebo tak ciemno zasnute chmurami...
Będzie deszcz :)

sza...

2011-02-07T17:03:00.000+01:00

i gdzieś tam na uboczu świata
znaleźć dla siebie kąt
który zapłacze i przywita wesoło
kąt nieważny
osłoniony
żeby zaglądał tam tylko deszcz
i wiatr z kościstymi policzkami

Kolejny dzień przy otwartym oknie, ale wprost nie mogę się oprzeć temu przyjemnemu orzeźwieniu, które tak nienamacalnie wpływa do pokoju ożywiając wszystko, co tu jest jeszcze do ożywienia... Szwadron spraw ważnych i nic nieznaczących oddelegowuje się do kiedyś tam.
W tej chwili liczy się już tylko ten aromat zasłużonego cappuccino.

Tak sobie myślę, że skoro przez tydzień potrafiłam od deski do deski rozczytać 17 książek, to jest dla mnie nadzieja. I dla tego zaliczenia, co to miało być dzisiaj, a okazuje się do jutra przynależeć przyciężko.
Swoją drogą moje czytanie może mieć wymiar ledwie hobbystyczny, bo doktor prowadzi z bidnym żaczkiem inteligentną rozmowę o pupie Maryni, co to spódnicę w kratę przyodziała. Podobno nie zadał jeszcze ani jednego pytania na temat.
Jego ulubione: "A co pan/pani planuje robić po studiach?" i jeszcze: "Który przedmiot podobał się panu/pani najbardziej, hmmm?"
:)))
Tyle tylko, że nie bardzo umiem iść na ścięcie głowy z totalnym tumiwisizmem i jak trzeba wyrobić normę 30 lektur to wyrabiam zazwyczaj 23.

Po przebojach podłogowych, co to pozostały nietknięte żadną ręką - przychodzi czas na remedium. Przede mną 5 pięknych, słonecznych, czystych dni. Poprzestawiam graty, żeby mi się lepiej mieszkało. Umyję nieszczęsną powierzchnię płaską i... wszystkie inne powierzchnie też: chropowate i prążkowane, bardziej i mnie ukośne, spadziste i zaokrąglone.
Dżull jedzie o 17.
(Z tego całego wyjazdu nawet szarość za oknem wygląda ładnie, przemykając między dymem z kominów i skrzydłami czarnymi).

Powoli usypiam zwątpienie. Kiedy zaśnie znów złagodnieje moje zamykanie się w pokoju. I kiedy wreszcie będę miała te buty do biegania. (O kostki będę się martwić po fakcie).
Wczoraj rozsypywałam się na drobny mak. Dziś, trochę nieśmiało, bardzo niezgrabnie zaklejam szczeliny w dzbanie codzienności.
Codzienność da się przetrwać.
Ludzi też.
Ente odwiedziny, naleśniki w ramach dożywania studentów- i muszę coś mówić, jakoś brnąć w dialogach, których w normalnych warunkach nigdy bym nie podjęła. Kilka uwag z ust faceta po przejściach, pare pouczeń nie wiem po co od Czarnej. Aż dziw, że nikogo jeszcze stąd nie wyrzuciłam. I co oni właściwie tu robią?
Bo fajna jesteś, nawet jak ci się nie chce buzi otwierać... Brzmi mi to tanią szmirą i kiczem, tym strasznym, uczłowieczającym, który zmusza do bycia jedną z wron. Ta, na pewno mam ochotę zdzierać głos z innymi.

Dość udawania. Rozmowności.

To całe niepoukładanie i wieczne niedopasowanie.
Być sobą znaczy być cicho, na uboczu. Reszta zostaje do wypisania.
I tak jest dobrze.
Bez zbędnych szmerów tam, gdzie nie trzeba. Bez presji. Bez masek.

Generalnie fajnie mi dzisiaj, z Czesławem Ś. na cały regulator (wiem, wiem Desperate, że nudzę z nim i nudzę), ale warto, choćby dla Pożegnania Małego Wojownika.

harmonia...

2011-02-06T19:33:00.000+01:00

liczę dni od wtedy do teraz
i kroki od niego do mnie
nigdy nie lubiłam rachunków

dobrze jest jednak wiedzieć że kiedyś było tu trochę szczęścia

harmonia ucieka
jak smok na chińskiej ulicy
moja Harmonia ma imię
i 193 cm wzrostu (chyba tyle?)

a brzydki towarzysz chaos tak ładnie umie ze mnie drwić

Na podsumowanie Bang, bang w wykonaniu Dalidy i fragment filmu - Les amours imaginaires...
Przepiękny, wchodzi na stałe do ulubionych... Historia przyjaźni, którą podzieliło zakochanie. A może historia zakochania, które podzieliło przyjaźń? I ta "słoneczność" kolorów przesyconych, intensywnych...

Ps. W kwestiach mieszkaniowych: napięcie na linii Dżull - Cześ. Druty syczą. A wszystko przez podłogę, która podobno była myta, a wygląda jak nieszczęście pańskie od tygodnia. Że niby moja kolej - o nie doczekanie!
Ps. 2. Nauka już mi nie idzie. Ściemniam.

?

2011-02-05T15:15:00.001+01:00

Dzień uderza o piedestał powinności.
Kilka obowiązkowych lektur wije się namiętnie do nieczytania. Kilka pisanin, co to w głowie szeregowane po kolei, rozbija się na klawiszach, z rozpryskiem niemożności.
Jestem przesyt - szemrze NieWiemKto NieWiemJakimCudem.
Ostatki niewiernych prób, rozcieńczonych spoglądaniem to tu, to tam, w obawie przed samostrąceniem kuszą: "do poniedziałku, do poniedziałku i samo przejdzie". (Za moment obrzydną już nawet niczemu niewinne gazety i magazyny).
Opanowanie rozgalopowanych narzekań i marudzeń coraz głośniejszych przychodzi z trudem nie krytym. Dobrze. Przerwa. Kolejna przerwa, do wieczności, a przynajmniej do jej złudzenia, pod którym czasem lubię się schować.
Kiedyś wyda się śmiesznym ten przymus ogłupiania siebie, kaleczenia wyobrażeń i wreszcie samego zaliczenia, najnieszczęśliwszego z nieszczęsnych. Będzie perełką studenckich przepraw poza horyzont mnie samej, przepraw odbywanych z polecenia, z rozkazu, z groźbą w tle, wcale niekształcących, ale objętych programem WładzWyższych.

to tylko świat dzieje się gdzieś obok
gdzieś obok oddycha życie
wystarczyłoby otworzyć drzwi
a tu znów tysiące zasuw

Wyszperane w sieci.

Wolałabym być w zupełnie innym miejscu, w lepszym czasie, w roztargnieniu. Rozdygotane wspomnienia wiecznej uciekinierki powracają wielkimi tęsknotami.
I cholera wie, jak to pogodzić z faktem, że nie mam już 15 lat.
...

2011-02-04T10:53:00.000+01:00

Artykuł dnia

Mózg mi się zlasował, doszczętnie.

wrrr

2011-02-04T09:37:00.001+01:00

przyjmując prawdziwość tej nocy
pewni ludzie powinni zostać nietoperzami
z wielkimi uszyma na cały hałas jaki robią

padam z nóg
a to ledwie rano

zanim przyjdzie ledwie południe
będę przysypiać na stojąco

plany: czytać i pisać
w dowolnej kolejności
byleby z czymś do przodu

tylko dlaczego wskazówki na zegarze powoli się przechadzają
od minuty do minuty
z sekundy na sekundę
jednostajnie
przydługo

mogłabym już pisać: dobranoc...

i jeszcze śnieg prószy.

koniec

2011-02-03T17:01:00.002+01:00

Tyle pisania o chorowaniu planuję na najbliższy czas: .
:))))))

Dzień mija swoim rytmem. Pierwsze wyjście z mroku, znaczy z akademika, załatwiło kilka nagromadzonych drobnostek na dobre.
Poza tym: szaro na zewnątrz, a miałam nadzieję, że to tylko z mojego okna tak buro widać.
Już chyba tylko Kazik nie narzeka na aurę, bo w tym swoim kołowrotku i tak każdego dnia pokonuje w szaleńczym biegu dystansy niewyobrażalne, jak na jego małe chomicze możliwości...

Kilka szklanek ustawionych w rządku czeka z wyrzutem na swoje katharsis.
Z wyrzutem stoi też kosz pełen śmieci.

Skoro Dżull tak, to ja za Elektrycznymi Gitarami - Przewróciło się, niech leży...

Nie da się? To się jeszcze okaże, bo przecież... Wytrąciłaś mnie z równowagi!

A ja... Spoglądając na opasłą pisaninę Pilcha dostaję gęsiej skórki, ale... jak trzeba, to trzeba. W sumie mogłoby być gorzej. I pewnie będzie... bo kilka takich perełek do poniedziałku jeszcze przemęczę, szczęrząc się do nich z zachwytem, w ramach treningu przedzaliczeniowego :)

Chwilowo jednak rządzi sieczka muzyczna, nie żadne tam czytanie, bo inaczej słuchania Molo SexBomby nie można określić :)

Każdemu coś tam od dnia się należy :)))

I tak w miszmaszu palm odbijających, ruchów porządkowych ofensywno-defensywnych, bzdur mniejszych i większych, kolorowych papierów na łóżku, śmiechu niewiadomego pochodzenia, soku owocowego i internetu z całkiem miłym transferem, plączą mi się nieśmiało, jeszcze niezgrabnie, pytania niewłaściwie, pytania nie na dzisiaj, nie na te skry pozytywne, co do nawet zza szaf wychodzą na cieniutkich pajęczych nóżkach, kosmatych wszystkim do czego należy się uśmiechnąć.

Czy ci szczęśliwsi, co widzą swe szczęście w tramwajach zielonych, w kilku minutach milczenia zadumanego, gdzieś na szczycie, co w niebo wywyższony; lub w czerwonej czapie z pomponem i szalu z frędzlami?
Czy ci szczęśliwsi, co wciąż szukają definicji, na ideach rozsiadając się ostrożnie; sądząc, że szczęście gdzieś dalej, że odleglejsze, że trzeba je poznać, oswoić, że nieuchwytne ono w świecie zwykłym, codziennym?

Do jutra zatem, :)

2011-02-03T00:37:00.001+01:00

nocnie...
a może na dobre jutro, co to już dziś...
Gianna Nannini - Meravigliosa creatura...
tak mnie jakoś naszło.
jak jakiś czas temu :)))
jakiś bardzo miły czas temu :)))

dzień 3.

2011-02-02T12:33:00.000+01:00

... czyli wedle mojego postanowienia ostatni spędzany w łóżku, bo dłużej tak nie dam rady. Nie jestem stworzona do tego typu niewoli i już!

Wyszperane w sieci :)

Za oknem szaro buro, chyba siąpi mżawka. Nie marzę już nawet o kawie. Przede mną kolejny kubek herbaty i jakieś suchary. Więzienne nastroje. Nawet poduchy na łóżku wybrzuszyły się ostrym potępieniem skazańca. Krzesła stojące na straży nieufnie ustawiły się tuż przy moim łóżku w zbitym szeregu, torując każdą próbę przedostania się gdzieś dalej. Kran sygnalizuje biciem kropel, od nieszczelnej uszczelki, że sprawuję się dobrze. Ciekawe, czy zdoła wszcząć alarm? Lustrzany monitoring, śledzący każdy mój najdrobniejszy gest odziera mnie z prywatności, staję się obiektem, celem. Atak książek z półki nad głową przyprawia mnie o dreszcze. Jeszcze tylko żelazko Dżull, ustawione w moją stronę dopełni obowiązków - tortury gorącej widmem będąc. Płaska podłoga wydaje się pułapką - jeśli spróbujesz uciec - pochłonie cie, skazańcu. Pełznące kable od komputera i głośników przybierają postać kajdan, aż w dłoniach czuć mrowienie ucisku. Kurczysz się, kurczysz, skazańcze - powtarzam bezwiednie, jak mantrę: kurczę się, kurczę się.

Niby zwykła grypa, a jaki katastrofizm? ;)

Spokojnie, humoru mi dziś nie brak. Zasługa zaokiennych gości, 2 telefonów, jednego opowiadania Pilipiuka i grajków z korytarza - Dżemująąąą, że aż miło obu uchom :)
Plus sukienki jednej niebieskiej :) Ku chwale ojczyzny nie mojej - ale pogapić się w zachwycie zawsze można? ;)))

O i jeszcze sprzątaczek...
Dżull, jak zwykle, nie wynosi śmieci. W dodatku naustawiała obok worków rządek butelek, a na pudełkach od pizzy gasiła papierosy (tak, tak, prawdziwa zgroza).
Sprzątaczki przedwczoraj marudziły, wczoraj marudziły, a dziś zostawiły jedynie worki - z komentarzem dla Dżull: "Pani się ogarnie, bo syf robi jak jaka larwa, że wstyd".
Tyle, że Dżull raczej tego nie usłyszała, bo nadal śpi snem sprawiedliwego...

O możliwości skróceniu roku szkolnego w 2012 pisać nie będę, bo i po co?
Poza tym - chyba tyle.

Dobrego dnia Wszystkim :)

S.

2011-02-01T23:51:00.001+01:00

prawie zapomniałam, że Ciebie tutaj nie ma.
no tak: gdzie podziałaby się Twoja kurtka i buty?
prawie mnie przytuliłeś tym przytuleniem szczelnym, co zostawia nas samych sobie, bez pokoju, bez ścian i drzwi, i szaf.
Twoje dłonie w moich włosach wplatały między nas niepokój kilku chwil, które nam się przydarzą, rozcałowanych i gorących, obiecanych.
nieskładny zarys Twoich ust już odbijał się dotykiem na moich wargach.
prawie słyszałam Twój pospieszny szept, jakbyś bał się, że nie zdążysz doszeptać ostatniego słowa.

a potem przyszła minuta otrzeźwienia. spojrzenie. i tęsknota.
majaki. niemy krzyk. ciągłe czekanie.

ile ja zawaliłam? ile Ty?

trochę racjonalnego myślenia prowadzi mnie donikąd. a tam przecież nie ma Ciebie.
stoimy w miejscu. drepczemy po tych samych śladach. i nic.
...
ta sama cisza i pustka.
znikają, gdy jesteś przy mnie najbanalniejszą bliskością, tą z której się drwi na głos.

i całe to nasze bycie-nie-bycie zakręci się znów kilkoma łzami.
ale nie teraz, nie dzisiaj - dopiero, gdy znów usiądziesz obok, z książką w dłoni lub kubkiem herbaty.
gdy znów będzie basta i pass.
i tylko uśmiechniesz się z politowaniem, że nic się nie zmieni, nie tam w środku, powinnam wiedzieć.

coraz częściej nie wiem...
skazana na zapomnienie.
na nieważność.
na bezdomność Twoich ramion i ust.
tułająca się między wspomnieniem a marzeniem.

tak rzadko przywierając do Twojej koszuli, w której ciągle pachniesz deszczem ostatnich łez.

dzień 2.

2011-02-01T14:57:00.003+01:00

Stan agonalny (z wczoraj) prezentuje się dużo lepiej.
Mimo, iż boli nadal to samo - odzyskałam władzę w nogach i rękach, czyli: podniosłam się z łóżka całkiem zgrabnie, ubrałam normalne ciuchy, bo piżamy już mam dość i zaparzyłam sobie bez jęczenia herbatę (wczoraj od wyjścia Aneszki czekałam do przyjścia Izzz z piciem, bo... nawet próby podniesienia się kręciły w głowie).

Wyszperane w sieci :)

Dżull oblała pierwszy egzamin. Najważniejszy. Poprawkę będzie miała po zakończeniu sesji. Ciekawa jestem. Niezaliczenie uczciła całonocnym gapieniem się w ekran laptopa i teraz ciężko odsypia, kręcąc się niespokojnie na dźwięk czegokolwiek w pokoju czy za ścianą.
...

Zupełnie nie a propos przypomina mi się historia pewnego chłopca, którą kiedyś opowiedział mi nauczyciel matmy, wyżywając się w międzyczasie na swoim granatowym akordeonie, ale... to były inne czasy ;)
Mały wyraźnie odstawał od reszty swojej podstawówkowej klasy: cichy, skryty, wycofany, unikający zabaw z innymi dziećmi, przemykał niczym cień po korytarzach szkoły. Nauka sprawiała mu ogromne problemy. Niewiadomym cudem przeszedł do 4 klasy, ale... tutaj już nie było tak łatwo. Chłopczyk nie radził sobie z czytaniem i liczeniem. Historia wychodziła mu bokiem, a od biologii bolał go brzuch. Czasem udało mu się wymienić jedynkę na dwóję (czy też dwóję na tróję?), ale rzadko. Jego wychowawca z przerażeniem informował rodziców, że dziecko sobie nie radzi, że owszem, załatwi, żeby przeszedł do 5 klasy, ale mały musi przez całe wakacje nadrabiać.
I tutaj o dziwo zaprotestowała matka chłopca. Poprosiła, żeby go zostawić w 4 klasie, żeby zrobił ją jeszcze raz. I co? Efektem (oprócz opadu szczęki nauczyciela) było stopniowe nadrabianie zaległości, doganianie innych dzieciaków i końcowe świadectwo z czerwonym paskiem. Dzisiaj ten chłopiec to już mężczyzna, starszy ode mnie o jakieś 10 lat. Skończył świetne studia i pracuje naukowo. Przez przypadek natknęłam się dzisiaj na jego artykuł.
Widać wszystko wymaga nadejścia "swojego" czasu, bez pośpiechu i konieczności "jużżż". A niektóre rzeczy muszą iść zupełnie innym torem, w tempie indywidualnym.

Tyle dzisiaj.
Czas czytać Pilipiuka.
Obym wreszcie dała radę...

Zapomniałabym o najważniejszym - wczoraj odukrzyżowali mi Brata.
Subkultura wreszcie ma dłoń bez ciał obcych. Podobno całość przebiegła miło i na znieczuleniu :)))

chora

2011-01-31T17:33:00.000+01:00

chore dziecko - dziecko straszne
marudne

płaczliwe

Wyszperane w sieci.

Samopoczucie fatalne, proporcjonalne do tego, co się w moim ciele wyprawia.
Zaczynam wegetować, przykuta do łóżka.
Chciałabym to przespać. Ale się nie da.

Boszzzz...
Dawno mi tak źle ze sobą nie było.
I z łóżkiem. I z poduszkami. I z kocykiem.

Aha. Dżull odkryła kolonię karaluchów na naszym korytarzu.
A mówili, że to w krzesłach było życie...

2011-01-30T18:19:00.001+01:00

rozczochrane popołudnie
poczerwieniałe od zachodzącego słońca
przysiada na dłoni bezszelestem pieszcząc
i minuty rozciągliwe w pajęczynie niechcenia

Od dawno nie kleiło się do mnie tyle spraw. Nie wiem, czy ze wszystkim sobie poradzę na czas. A czasu niewiele... Do tego - jak na złość - kilka awarii sprzętu.

Coś smutnieje.
Spoglądam przed siebie i mgliście widzę. Znów zawieszenie.
Jestem pewna Kogo.
Tylko czy to cokolwiek zmieni?
Kolejny raz wydaje mi się, że nic ode mnie nie zależy. Mogę jedynie czekać.

Wczoraj byliśmy u Dziadków.
Bardzo, ale to bardzo czas posuwa się do przodu...
Z innej beczułki: Szach, widząc mnie pierwszy raz od 4 tygodni, radośnie podbiegł tylko do mnie. Później wdrapał się na kolana i tak już został, aż do naszego powrotu. Mały rozrabiaka.

W nocnej drodze powrotnej napadło mnie pytanie:
- po jaką cholerę stawiać W LESIE znak ostrzegający przed zwierzętami?

Wymarznięta zakopuję się pod kocem, obok już czeka Ciemny las. Jeszcze tylko gorąca herbata...
I niewyraźny rys czyichś kroków na korytarzu.

2011-01-29T14:53:00.002+01:00

XXI wiek:
3 wesela
chrzciny podwójne
6 pogrzebów

Taki jest podobno parafialny plan na ten rok...

???

2011-01-28T22:33:00.001+01:00

to był taki pomysł:
wyskoczyć z balkonu
i polecieć przed siebie
żeby zobaczyć z wysoka latarnie
i tę fontannę która w parku zamarzła

Domowo mi. Z zimą za oknem i zimnem iście syberyjskim (w odczuciu oczywiście).
Przeprawa z PKP zakończona sukcesem, ale był moment zwątpienia.
Subkultura po-studniówkowy - zachwycony całością - co bardzo urokliwie odbija się w jego szarozielonych oczach.

Ja jestem w stanie rozkołysania.
Lektury przemykają mi między palcami - literatura najnowsza w polskim wydaniu to nie jest to, co lubię.
Chwilowo czytam Stasiuka, którego musiałam wreszcie nabyć - i... dajemy radę: on i ja :)

Obrazek dnia: pewne czarne psisko, łaszące się do moich stóp, przyniosło mi właśnie... kwiatka? Wypadło się róży z wazonu.
Jovan mnie chyba nigdy nie przestanie zaskakiwać :))))

Powoli opadam w rzęsistą noc - dobrych snów :)

K.

2011-01-27T01:13:00.003+01:00

tęsknię
za wszystkim czego już nie ma:
słońcem w słomie rozgrzanej
za chłopakami rzępolącymi na gitarach
kosmykiem włosów na ramieniu
słowem: bezpowrotnie
zbolałym łokciem
za kaszką z malinami
za starą pomarszczoną opowieścią z lukami
za ucieczkami zawadiackimi nad jezioro
filmem z Robinem W.
II rokiem na studiach
kwiatem bzu za uchem
sukienką której nigdy nie zakładam
za czymś nieodgadnionym

Wyszperane w sieci :)

tęsknię
nawet za zielonym kubkiem
a szczególnie za Nią...
chciałabym wreszcie móc opowiedzieć
w domu
ale poza nim

nie widziała indeksu
nie załapała się nawet na świadectwo maturalne

po prostu pewnego dnia pękło Jej serce

leki były złe
właściwie sama się leczyła
ja moje choróbska trzymam przy sobie, jak Ona

i upalny dzień
coś koło 17
pełnia żniw złota pszenica brak czasu lepki pot pozadzierane łydki
koniec

nikogo nie było

został tylko ślad po pewnym ceremoniale, gdy położyła dłoń na moim ramieniu
ciepłą silną dłoń
z taką czułością której nie można zapomnieć
dłoń, która, gdy przymykam oczy, czasem powraca
jak dobry omen

a ja się w tej dłoni zapadam
rozmiękczam
i czasem wolałabym żeby Tam coś było

nawet nie wiem, co Ją do mnie przyciąga
na co dzień przecież nie pamiętam
na co dzień nie można rozpamiętywać
bo twarz rozmywa się na kocich łbach

A teraz chciałabym, żeby przy mnie była. Położyła dłoń na stole. Żeby mój wzrok znów padł na palce, ozdobione złotymi pierścionkami, które robiły takie ociężałe wrażenie. Popatrzyłaby wtedy czujnie, pytając jak nikt: "co dalej, Malutka?". I na moje: "nie wiem" dodałaby do herbaty konfiturę. W Jej kuchni. W Jej domu. W tle pewnie jakaś marna klasyka skrzypiałaby popsutym gramofonem. Zapach zimowej szarlotki. Kilka porzuconych na stole zeszytów. Jakiś nowy przepis i długopisy wszędobylskie. Poprawiłaby sobie włosy; zawsze tak bardzo dbała o fryzurę, mawiając, że to ona więcej powie o kobiecie niż tysiąc słów. Zawsze mówiła do mnie Magda - widać u nas to rodzinne, bo ja też już kilka osób, włącznie ze sobą, "przechrzciłam". Była ode mnie niższa i używała takich kwiatowych perfum. Gotowała cudnie, z wyłączeniem tej okropnej ogórkowej, z metalicznym posmakiem zasmażki.
Brakuje mi kilku dni u Niej. Kilku rozmów wysokiej rangi na obniżonych obrotach. Z przymkniętymi oczyma. Żartem wyrafinowanym na ten patetyczny sposób, jakiego u nikogo innego jeszcze nie dostrzegłam. Brakuje mi Jej charyzmy w głosie. I zainteresowania. Tego, że nigdy nie zadowalało Jej: "dobrze", "w porządku" - to była dociekliwość cierpliwa, niewymuszona, nienatarczywa, która niczym kluczem rozplątywała supły w moich myślach. Z rzadka. Niekonkretnie. Ulotnie bardziej lub mniej.

Mija 6 lat.
Matura.
Studia. Z sentymentalną końcówką.
A wciąż mam wrażenie, że wcale się nie zmieniłam.
Tylko siedzenia w teatrze, krytykiem będąc najlepszym, trzeszczą częściej niż kiedyś.

Wczepiam się we własną historię z całych sił, wgryzam zacięcie w to, co było.
Na przyszłość...

2011-01-26T18:55:00.001+01:00

Jutro ostatnie zajęcia.
5 lat powoli przechodzi do historii.
Pokój wygląda jak wysypisko śmieci.
Mam dość wiecznego bajzlu.
Ten Ooo w pociągu.
Już?
Kazik jakiś osowiały.
Mama marudzi przez telefon, że coś tam, gdzieś tam.

Wreszcie dzwoni Asiak, że jutro robimy wypad odkurzający.
I przekonujący do absolutorium...
Od razu mi raźniej :)
W kraciastej flaneli.

O, i jeszcze koleżanka zaprosiła mnie do współpracy w mailu przy jednej pisaninie ;) Zobaczymy, co mądrego i błyskotliwego spłodzę w kontekście nałogów... I jeszcze mi za to zapłacą :D

Akademik usypia bezwiednie na nowych starych krzesłach. Stare zabrali, bo podobno coś w nich było... żywego.
Dali... też stare, z innego akademika.
Taka pora, że nic, tylko wziąć do łapki książkę. Puścić Katie M. (która mnie ostatnio opętała). I rozpłynąć się na dobrej prozie ;)

Właściwie jest teraz bardzo wygodnie.
Gdybym jeszcze miała cukier do herbaty...

czarodzieje

2011-01-25T14:03:00.002+01:00

- Przyniesiesz mi dzisiaj?
- Tak, może jutro.

Wyszperane w sieci :)

Czasem spoglądam na nas wszystkich spomiędzy szpary uchylonych drzwi. Sporo nas. Mam wtedy dziwny instynkt podglądacza: przypominam sobie kolory koszul, kształty kolczyków, pieprzyki na odsłoniętych ramionach i te zdania, które wpadając do ucha, zagościły później niejednokrotnie na moim języku.
Czasem jesteśmy tak nierzeczywiści z małymi radościami, drobnymi kontuzjami czy tą magią, gdy zupełnie dzikie spojrzenia obcych sobie osób obłaskawiały się nawzajem, zjednując przyjaciół, poznając wrogów, jakbyśmy dopiero zaistnieli.
Czasem myślę o chronologii naszych wspólnych przygód. O tym, że dziś, że wczoraj, że 7 lat temu. Chronologia bawi mnie tym, że wiecie skąd mam bliznę na kolanie, a ja wiem, od kiedy nie znosicie Stonesów i zdjęć z podstawówki. Czas nas w sobie porzuca. Czasem spadamy na samo dno pamięci, czasem nie potrafimy nawet odgadnąć czyjegoś imienia. Ale przecież byliśmy, kilkoma zabawami w berka, herbatą tuż po egzaminie, wakacyjnym waletowaniem.

Analogie?

Był taki film: Niewinni czarodzieje, który tak pięknie opowiadał młodość i krzyżowanie się dróg. Reżyserował Wajda. Scenariusz Skolimowskiego i Andrzejewskiego.
Łomnicki brawurowo pokazał, jak to jest być Bazylim, młodym, chmurnym, z pasją i pomysłem na dziś.
Stypułkowska stała się Pelagią totalną, zalotną, roztrzepaną, trochę zarozumiałą, urzekającą czymś nienazwanym.
Przypadkowe spotkanie w piwnicy stało się początkiem niewinnej gry, której reguły bohaterowie ustanowili już na wstępie: jak bardzo jesteśmy wobec siebie obojętni, jak daleko nam do siebie.
I każde słowo, przecedzone w cenzurze zwodzenia, kondensowało rozterki "ja", moszcząc sobie miękkie posłanie ze wspomnień czy marzeń; jakby nostalgia była tą nicią, która opadała na bohaterów powoli, budząc w nich uczucie, którego przecież można się wyrzec.
No i muzyka Komedy, w której zanurzyć się trzeba, równie mocno, jak w obrazie... Oto próbka:

Na dzisiaj tyle przemyśleń bez celu :)

Ps. Pada śnieg, pada śnieg, gdzie uciekła wiosna?

kura

2011-01-24T16:05:00.001+01:00

Wlazła kurka w chaszcze i siedzi, bo wyleźć nie może...

Zajrzało słonko do 418, kusząc jedną taką Malutką wizją wiosennego przejaśnienia pogodowego. Niebo jak marzenie, błękitne z pierzastymi chmurami, lekko chowające się za kościelną wieżą. Kamienica krakowska w nasłonecznieniu znów imponowała czymś wyjątkowym, czymś ciepłym i przyciągającym. Malutka wystawiła nos na słońce, licząc, że jeszcze piegom się ustrzeże, chłonęła zapach podniebnego obrazu i rozkochała się w otwartym oknie...
Była sobota.

Poniedziałek.
Zaokiennie cudnie: jasno, słonecznie, niebiesko. Kamienica znów rysuje się majestatycznym szkicem na tle popołudniowych kolorów. Tyle, że... okno zamknięte. Kaloryfer nieznacznie odkręcony, a Malutka schowana pod kocem: leciutko zakatarzona, z delikatnie drapiącym/ swędzącym gardłem, gorączką niewysoką i wielkim poczuciem własnej głupoty, bo wiadomo nie od soboty, że pierwsze takie słońce i ciepło zdradliwe są w połączeniu i kończą się takim o właśnie skocowanym trwaniem w łóżkowej matni.

Siedzę więc i patrzę na świat zza szyb, prawie jak zza krat...

Ten Ooo wprowadza do mojej głowy dodatkowy zamęt. Miał zniknąć dzisiaj, zostaje do środy. Jakoś nie widzę sensownego określenia tego, jak jest między nami. Niby nic, niby wszystko. A jednak. Punkt wyjścia ten sam. Ten sam od ponad roku.
Że Malutka w Tym Ooo rozkojarzona - wiadomo nie od dziś.
Że się Malutkiej przyzwyczaiło do rozstania - też wiadomo.
Ale, że gdy Ten Ooo siedzi obok, opierając się głową o moje ramię - będę się czuła trzciną na wietrze?
Chciałabym umieć to porządnie poskładać lub rozłożyć zupełnie...

Dobrze, że mam jeszcze moje naleśniki czekoladowe :)
Łatwiej jest nie zastanawiać się.

beztytulnik

2011-01-23T23:41:00.002+01:00

Niedziela.
Kilka filmów.

Najważniejszy - Mulholland drive, czyli Lynch w najlepszym wydaniu: mroczny, demoniczny, z otoczką twinpeaksową... Iluzoryczność fabuły, igrająca z wyobraźnią widza i kapitalna ścieżka dźwiękowa. Przerażające zakończenie, które zostaje na dłużej w głowie, będąc złym motorem dla snów. Cały Lynch. Dobry Lynch.
I nie mogę uwolnić się od Llorando:

Był też Tarantino i Bękarty wojny: niewypał, niewypał, niewypał.
Kolejny raz przekonałam się, że z panem reżyserem mijamy się w każdy możliwy sposób: ekipa neoindian i skalpy z II wojny światowej to nie mój wymiar kina, i wojny też nie.
Nie wymyślę niczego pozytywnego o tym filmie, ni-cze-go...
Heh.
(Swoją drogą mam przesyt tematyki wojennej).

I pomieszanie z poplątaniem...
Ale to już wewnętrznie.
Bo przecież... I jeszcze... A w dodatku...

Nie lubię poniedziałków, oj nie lubię!

sobotnio

2011-01-22T11:05:00.001+01:00

sobota
rzęsy w kapciach
podłoga wymuskana
a między przecinkami zawieszenie

oddechu

Wyszperane w sieci :)

Za mną poranny wywiad do artykułu koleżanki: Sesja w akademiku.
Nic odkrywczego, ale skoro trzeba było odsłonić trochę "Sodomii i Gomorii" - to czemu nie?
Porządki, imprezy, i spanie w dzień - ot, sesja w akademiku.
Nihil novi sub sole :)

W jakże spokojny sposób spławiłam mości Kristoff(u)a. Przylazł po kasę, albo fajkę. No cóż... zmienił adres i poszedł penetrować tereny nowo przybyłych, ale azjatycki obóz też nie był raczej skłonny do współpracy.
Siedzi więc niepocieszony na krzesełku, naprzeciwko mojego 418 i wgapia się w drzwi. Johnny' ego jeszcze nie widać, więc samotno mu. Tyle, że po podłodze wokół już walają się puste flaszki. Wredny sąsiad? Pl?
Heh.

Jeszcze tylko napomknę. Pierwsza od dwóch tygodni noc na jedno łóżko, gdy świeczki na szafkach porozstawiane, muzyka idealnie dobrana do nastroju - to... rozpusta. Nie pamiętam, kiedy tak dobrze było siedzieć i myśleć o niczym. Perfekcyjny luz, blues...
Ja chcę częściej!

O, właśnie mi słonko do pokoju zajrzało.
Spojrzało najpierw nieśmiało, delikatnie złocąc ściany, ledwo odbijając się od szyby.
Lecz chyba już po tej nieśmiałości - i proszę bardzo!

To chyba już zmykam...

bezładny

2011-01-21T15:01:00.000+01:00

Dookreślam siebie na dzisiaj: jest mi równie źle, jak wszystkim narzekającym po sąsiedzku...
Zima wykańcza, a przecież na zewnątrz już wiosna: trawa zielona, płaszcze w odstawce - trochę koloryzuję, ale trzeba.
Próbuję zachować pozory zbliżającego się wytchnienia, silnego zastrzyku słońca i energii.

Dzisiaj będzie zlepkowo, bo myśli nie trzymają się kupy (brzydko to brzmi, ale dokładnie oddaje stan tego, co mam w głowie).

Piątek moich marzeń zamknął się na czwartku i po północy postanowił nie ruszać się z miejsca. I tkwi sobie na wyobrażeniach sprzed kilkunastu godzin nabijając się z mojej naiwności.
Teoretycznie jest nadzieja na sobotę, ale te trzy tygodnie temu nie brakowało nocnych pociągów, popołudniowych też, więc... chyba mi przykro! Ale spoko, możemy poudawać, że PKP nie jeździ. Nic takiego - paraliż komunikacyjny na trasie: północ - południe (właściwie zachód, ale to się gorzej słyszy/czyta).
Tylko znów z kubka sączy się ta gorycz...

Dżull doprowadza mnie do pasji. Lubię ją. Naprawdę lubię, ale... No.
Miała się zmyć rano - postanowiła siedzieć do wieczora. Słodka samotności? A gdzież tam.
Za to blat kuchenny, który posprzątałam na 10 minut przed jej powrotem z pierwszych zajęć, przypomina pobojowisko: śmieci, śmieci, śmieci. Wewnętrznie hamuję chęć mordu, bo już mnie szlag trafia. BLAT KUCHENNY - a na nim: kremiki maści przeróżnych, papier toaletowy, a raczej dwa, portfel, dwie ładowarki i jakieś puste reklamówki, papierki plus oczywiście brudne gary i naczynia. No żeszzzzzzz! Ile można?!
Do tego mały smaczek - dialog Dżull (Dż.) z jej Profesorem (P.), którym pochwaliła się jakoś na dniach:
P.: Dżull dlaczego ty się nie uczysz, masz przecież duże braki?!
Dż.: Bo profesorze, ja mieszkam w akademiku, a moje współlokatorka ciągle imprezuje, jest hałas i nie mogę się skupić. Ciągle ktoś u nas siedzi, noc zaczyna się rano i wiecznie muzyka na cały regulator.
P.: O, no tak, akademiki - współczesna Sodoma i Gomora... To może przyjdź na dyżur i wytłumaczę ci wszystko jeszcze raz.
Pozostawiam bez komentarza.

Ze wszystkiego najnormalniejszy jest Kazik.
I tego się trzymam.
(Przypłacając to sporem, bo konflikt interesów: drzemka Dżull kontra moja przespana noc - bo albo Kazik pobiega w kołowrotku teraz, albo w nocy, a kołowrotek to jest maszyneria straśnie hałaśliwa).

W sumie zrobię dziś to, co zaplanowałam.
Subkultura odetchnie z ulgą.
Grzesiek chyba też.
Ja odpocznę bazgrząc - Żeromski jako odskocznia pasuje mi jak ulał.

Wewnętrzny dualizm każący wstać, gdy się przewracam.
Nawet niespecjalnie jestem zaskoczona obrotem dzisiejszych spraw. Wiedziałam, że tak będzie.
Więc... do roboty Cześ, do roboty! I nosem do góry, uchami też!
A póki co - śmigam do Aneszki :)))

Zostawiam Was z Corrine Bailey Rae: Another rainy day...

Ładne, prawda?

Ps. Nalot cudzoziemski rozpoczęty: etap pierwszy -Koreańczycy...

o.

2011-01-20T10:33:00.000+01:00

Czwartek, czyli znów prawie weekendowo. Jeszcze tylko dzisiejsze ćwiczenia z najnowszej i słodka wolności. Dżull zmyka na weekend do domu, więc mam wolne cztery ściany.

Dżull wpadła w pościelowe zaleganie i jakoś nie udaje jej się wybywać z 418 na dłużej niż 3 godziny - niechże już będzie marzec i ludzie przestaną zachowywać się jak niedźwiedzie, bo przesypianie zimowego braku słonka może i sposobem jest dobrym, ale problematycznym też.

Zaokienny pomruk tramwajów komponuje się z pokojową ciszą, kołysaną z rzadka przez chomikowy bieg w gruchoczącym kołowrotku. Majestatyczność odbicia w lustrze zawsze mnie bawi. "Którą rękę widzisz? Lewą czy prawą?" - pytała ostatnio psorka. Złudzenie. Ale jakoś nie umiem udawać - skoro wyciągam prawą dłoń to prawą, jeśli lewą - to lewą. Koniec kropka.
Przypominają mi się rozważania Eco o protezach obrazu odbitego, o przedłużeniach, przekształceniach.
Upraszczam takie zagadnienia. No cóż. Obraz mogę oglądać z dwóch perspektyw. Mojej i lustrzanej. I owszem, jeśli ktoś chce się uprzeć, to mogę nawet podnieść obie ręce. Ale luster nie lubię. No nie lubię.
Johnny przysiadł wczoraj na łóżku z lusterkiem w dłoni, klepiąc bajkową formułkę, że niby on najpiękniejszy w świecie - prawie spadłam z wrażenia. Odwieczna potrzeba przyglądania się sobie, doceniania siebie? Narcyzm light.
Lustro weneckie, jedyne które przypada mi do gustu. Dla mnie anonimowe - odsłania drugą stronę.
I jeszcze 7 lat nieszczęścia po zbiciu lustrzanej tafli.
A ja przedwczoraj rozsypałam sól nic nieznaczącym przesądem...

Fot. Shutterstock.

Dzisiaj sentymentalne. Wzdychające na czyjąś obecność w nieobecności. A może nawet odwrotnie. Dzisiaj skłonne do wiary w czary i gusła. Jutro przyjdzie dotyk. Pasja. Jutro zapomni o głupotach, rozczłonkowane na tym, co jest.
Jutro.
Byle do jutra!

A póki co - Portishead z Silence:

pytanie

2011-01-19T09:07:00.001+01:00

wszystko sprowadza się do snów

poranny koszmar
gdy śpiąc nie spałam
sama ciągnąc fabułę

przewrotnie: czekam
na próżno oczekiwaniem
bo w Nim wszystko się zmieniło
choćby moja następczyni

ktoś pogrywa ze mną w ciuciubabkę

jedynie pocałunek
ten złożony we wnętrzu Twojej dłoni
najcenniejszy bo oplatający nie w namiętność
lecz w oddanie
zamarł gdzieś na granicy ułudy
schowany w zaciśniętej pięści

przyszedł poranek
szarym rozjaśnieniem
i kawa drapie zapachem wstawanie oporne
a w niepewności rozmoczone:

będziesz w ten piątek czy nie?
powiedz.

(nim zdążę się sama o tym przekonać - nieuprzedzona)

przedsenny

2011-01-19T01:21:00.002+01:00

zawsze kiedy sen nie przychodzi
układam myśli wzdłuż starej klamki
po której maszerują żołnierzyki
i nakręcane myszy

i tylko nocna cisza przeszyta guzikiem czarnego nieba
układa się szczelnie wokół czyichś ust

zwiewne rozkojarzenia...

Wyszperane w sieci :)

Moonlight Sonata... bo cóż...?

ps. podobno znów robię się romantyczna?

.

2011-01-18T11:03:00.000+01:00

Mam ochotę zwinąć stąd majdan.
Chyba nawet powinnam.
Któż wie.
Jakimś taborem uciec na koniec świata.
A kolorowe jarmarki zawsze można odnaleźć.
W kolejnym nowym wcieleniu.
Albo lepiej: w innym wymiarze.

Ranek uświadamiający.
Dobrze, że gołębie nadal na parapecie, bo to jakiś punkt odniesienia.

Kiedyś coś komuś obiecałam, ale może trzeba będzie złamać dane słowo.
Choć niespecjalnie mi się to podoba.

Ps. Tęsknię za pewnością.